บทที่ 104 เขตแดนลับเมฆาคราม เปิดม่าน!
เรือเหาะที่นั่งมานี้มีพื้นที่กว้างขวาง
ฉู่โม่วเลือกที่จะยืนอยู่ด้านในสุดแล้วมองไปรอบ ๆ
มันเป็นเรือเหาะที่ใช้พลังจากหินปฐมกาลแทนพลังงานไฟฟ้า หินเหล่านั้นสลักด้วยรูปแบบต่าง ๆ มากมายนับไม่ถ้วน และด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่เพียงแต่บินไปในอากาศได้ แต่ยังสามารถสร้างโล่พลังงานที่กันได้แม้กระทั่งคลื่นอณูแห่งชีวิตที่สร้างโดยผู้ปลุกพลังขั้นนายพลเมืองระดับต้นได้ด้วย
ความเร็วของมันถือว่าเร็วมาก ๆ มากถึงร้อยเท่าของความเร็วเสียงได้เลย
มันทำให้การเดินทางระยะไกลกลายเป็นเรื่องง่ายราวกับเทเลพอร์ตก็มิปาน
ความอยากได้มันครอบงำในใจฉู่โม่ว เขาจึงแอบไปถามหมัวซานซานเผื่อว่าเธอจะมีขายให้เขาบ้าง
ทว่าหลังจากที่รับรู้ถึงราคาของมันแล้ว …เสี่ยวจินก็ดูจะเป็นยานพาหนะชีวภาพชั้นยอดขึ้นมาทันที
แม้จะเป็นเพียงยานลำเลียงขนาดเล็กที่สุดที่สามารถบรรทุกคนได้เพียงสิบคน ราคาขั้นต่ำก็ไม่น้อยไปกว่าพันล้านหินปฐมกาลแล้ว!
ด้วยราคานี้ ต่อให้เอาทรัพย์สินทั้งหมดที่ฉู่โม่วมีไปขายทอดตลาดมันก็ยังไม่เพียงพอ เขายังไม่สามารถซื้อยานเหาะลำนี้ได้อยู่ดี
‘คงต้องรอจนกว่าจะมีเงินมากขึ้นกว่านี้ในอนาคตละนะ…’
เขาคิดกับตนเอง
แล้วไม่พูดอะไรต่อเลยตลอดการเดินทาง
เรือเหาะลำนี้พาทุกคนมาถึงที่หมายได้อย่างรวดเร็ว
และเมื่อใกล้ถึง มันก็ค่อย ๆ ลดความเร็วลง ด้วยแรงสั่นสะเทือนน้อย ๆ ชั่วพริบตา เรือเหาะก็ลงจอดที่พื้นได้อย่างปลอดภั