นี่ด้วย ไหนจะยังเรื่องที่รอยแยกนั่นกลายเป็นส่วนหนึ่งกับลำต้นและกลายเป็นที่มาของเขตแดนลับเมฆาครามแห่งนี้”
พูดเช่นนั้น
หญิงสาวก็รีบเปลี่ยนเรื่อง เธอพูดด้วยความรู้สึกมากมาย “แม้จะไม่ได้เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นอย่างอื่นหลังจากกลืนกินรอยแยกมิติเข้ามาแล้ว แต่ด้วยอณูแห่งชีวิตที่ปลดปล่อยออกมาแม้จะถูกกลืนกินเข้าไป มันก็ทำให้พฤกษาบรรพกาลมีอณูแห่งชีวิตไหลเวียนไม่หยุดหย่อน น่าวิเศษจริง ๆ!”
ขณะที่ฟังตามที่เธอเล่า ฉู่โม่วก็พยักหน้าเห็นด้วย
ไม่นานนัก
จู่ ๆ หมัวซานซานก็พูดขึ้น “คนอื่นมาแล้ว!”
เขาหันกลับไปมอง แล้วพบว่าบนฟากฟ้ามีเรือเหาะอีกหลายลำกำลังขับตามกันมา
เมื่อยานเหล่านั้นลงจอด ผู้ปลุกพลังที่นั่งมากับยานเหล่านั้นก็พากันลงมา
“สี่ตระกูลหลัก!”
“สมาคมค่ายกลเวท!?”
“หอการค้าชางอวิ๋น!?”
กองกำลังใหญ่ ๆ เริ่มพากันปรากฏตัว
ผู้ปลุกพลังของฝ่ายนั้น ๆ ต่างก็ลงมายืนในพื้นที่ของตน และด้วยรูปลักษณ์ต่าง ๆ ทำให้พวกเขาสามารถแยกกันออกได้โดยไม่ใช่เรื่องยากนัก
ในตอนนั้น
เมื่อฉู่โม่วกวาดตามองผู้ปลุกพลังเหล่านั้น หลาย ๆ คนที่แม้จะเพิ่งเจอกันครั้งแรก กลับทำให้ฉู่โม่วรู้สึกคุ้นเคยได้
ใช่แล้ว คนเหล่านี้คือคนที่เขาเคยศึกษาไว้ล่วงหน้า
เหล่าผู้มีพรสวรรค์ประจำฐานจินหลิง!
“พ่อหนุ่มที่สวมชุดขาวตรงนั้นมาจากตระกูลกู่ กู่อวิ๋นเซียว!”
“ส่วนคนที่สวมชุดสีดำคือ เฉินชาง”
“อืมมม อ๊ะ นายเห็นกลุ่มผู้ปลุกพลังตรงนั้นไหม? พวกเขาค่อนข้างจะอ่อนแ
