บเธอหรือยังไง?
ทว่าตอนนี้
ทำไมคนตรงหน้าถึงกล้ามาต่อว่าเธอแบบนี้ได้กัน?!
“ไปตายซะ… ไปตายซะ… จะฆ่าให้ตายเลย… สวี่หมัว! ตราบใดก็ตามที่นายสามารถฆ่าหมอนี่ได้! ฉันสัญญาเลยว่าจะให้ทุกอย่าง! ไม่ว่าจะขออะไรก็ตาม! ฉันสัญญา!”
เจียงอี้ฉวงสติแตกโดยสมบูรณ์แล้ว เธอในตอนนี้ต้องการเพียงแค่ได้เห็นฉู่โม่วถูกฆ่าเท่านั้น
พลันเมื่อสาวเจ้าลั่นวาจาออกมา
สวี่หมัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตาลุกวาว แล้วพูดออกมาทันที “ไม่ต้องห่วง! หมอนั่นไม่มีชีวิตรอดกลับไปแน่ ๆ!”
พูดจบ
ชายที่เพิ่งเคยพบกันเป็นครั้งแรกก็หันกลับไปมองฉู่โม่วด้วยสีหน้าดุดัน “ไอ้หนุ่ม ในเมื่อแกกล้าทำร้ายอี้ฉวง มันก็ไม่ต่างอะไรกับทำร้ายฉันไปด้วย! คนที่มีความรับผิดชอบเขาจะชิงสละชีวิตตัวเองเพื่อแทนคำขอโทษกันนะ!”
“แต่ถ้าแกไม่ทำ…”
“ฉันก็ช่วยปลิดชีพแกให้เอง!”
ฉู่โม่วส่ายหน้า
มีอะไรให้พูดอีกงั้นเหรอ?
แววตาที่ไร้อารมณ์นั้นกำลังมองไปยังอีกฝ่ายด้วยความเหยียดหยาม
เป็นบุรุษเสียเปล่า แต่กลับเลียแข้งเลียขาเก่งเป็นหมาแบบนี้ น่าสมเพชชะมัด!
สวี่หมัวมองฉู่โม่วด้วยความไม่แยแส ผิดกับภายในใจที่ลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ “ดูเหมือนแกจะเลือกให้ฉันช่วยปลิดชีพแกให้สินะ? ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันจะจับแกตัดมือตัดขามาขอโทษต่อหน้าอี้เฉิงแล้วค่อยฆ่าแกก็แล้วกัน…”
เสียงนั้นเงียบลง
กำปั้นของสวี่หมัวก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของฉู่โม่วตรง ๆ
หมัดนี้หวังให้อีกฝ่ายตระหนักได้ว่าตนไม่ควรจะทำเช่นนี้กับเจียงอี้ฉวง!
“
