บทที่ 95 ศูนย์ใหญ่ของสัมพันธมิตรพ่อค้าหอการค้าหยกแก้ว กับสถานะที่แท้จริงของหมัวซานซาน
ใช้เวลาไม่นาน
ในที่สุดเสี่ยวจินก็บินมาถึงฐานจินหลิง
ยิ่งเข้าใกล้ฐานแห่งนี้มากเท่าไร พวกเขาสามารถเห็นได้ชัดว่าฐานจินหลิงมีขนาดใหญ่เพียงใด แล้วยิ่งเป็นเหล่าตึกระฟ้าที่ได้เห็นชัด ๆ แล้ว มันเทียบเท่าได้กับตึกสูงสมัยที่ยังเป็นอารยธรรมมนุษย์ยุคก่อนได้จริงอย่างที่สีอิ้งเล่าให้ฟัง
ไม่ว่าจะเป็นมุมไหนก็น่ามองไปหมด
แม้จะเป็นเพียงด้านนอกฐานเองก็มีการป้องกันอย่างหนาแน่นตลอดแนวกำแพงฐาน สมเป็นฐานที่มีขนาดใหญ่
การป้องกันบางรูปแบบ เช่น ค่ายกล ที่เคยเห็นมาก่อนหน้าที่ฐานลู่หยางนั้นเทียบไม่ติดเลย
ค่ายกลของฐานแห่งนี้ฉู่โม่วสามารถรับรู้ได้ว่ามันมีอยู่จริง แต่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าถูกติดตั้งไว้เป็นระยะทางกว้างไกลขนาดไหน เพราะลำพังเพียงหันมองตามแนวกำแพงฐาน เขาไม่อาจหาจุดเริ่มหรือจุดจบได้เลยและนี่ก็ทำให้ฉู่โม่วอดตกตะลึงไปพักใหญ่ ๆ ไม่ได้
“ผู้ปลุกพลังที่นั่งอยู่บนนก รีบลงพื้นมาแล้วรับการตรวจตราซะ!”
ขณะที่ฉู่โม่วกำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมบรรยากาศฐานตรงหน้านั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงมาจากภาคพื้นดิน
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตะโกนเรียกเขาจริง ๆ เขาก็ไม่รอช้าที่จะสั่งให้เสี่ยวจินพาลงไปยืนบนพื้นตรงหน้านั้น
“นายไม่รู้กฎหรือไง? จะบินเข้าเมืองตรง ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!”
ที่ประตูเมือง ผู้ปลุกพลังในชุดเครื่องแบบกำลังต่อว่าฉู่โม่ว
“ต้องขอโทษด้วยจ
