บทที่ 94 เปิดตำนานบทใหม่ …มาถึงฐานจินหลิง!
ภายนอกฐาน
เมื่อฉู่โม่วเดินออกมา เขาก็พบว่าที่นี่มีผู้คนมากมายกำลังยืนรวมตัวกันอยู่ก่อนแล้ว
มองผ่าน ๆ แล้วเขาคิดว่าน่าจะมีอย่างน้อยก็ร้อยคนแน่ ๆ พวกเขาส่วนมากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และที่ด้านหน้าสุดก็มีปรมาจารย์ยุทธ์อย่างเสิ่นจิ้นและสีอิ้งยืนอยู่ด้วย
นอกจากนี้ เขายังสามารถเห็นช่ายเฟิงผ่าน ๆ ได้จากภายในกลุ่มคนเหล่านี้อีก
ทั้งหมดนี้รู้ว่าฉู่โม่วกำลังจะเดินทาง เพราะงั้นพวกเขาจึงอยากจะมาส่งด้วยตัวเอง
หลังจากที่พูดคุยกับกลุ่มคนเหล่านี้พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่ามันเริ่มจะสายแล้ว ฉู่โม่วก็พูด “ทุกคน ดูแลตัวเองกันดี ๆ ล่ะ ฉันจะไปแล้ว!”
“คุณฉู่ ถ้ามีเวลาอย่าลืมกลับมาเยี่ยมเยียนฐานแห่งนี้บ้างนะ!”
เสิ่นจิ้นและคนอื่น ๆ อำลา แม้ว่าในใจจะไม่อยากเอ่ยคำล่ำลาก็ตาม
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
ฉู่โม่วพยักหน้า
เขาหันกลับไปมองฐานลู่หยางภายใต้แสงอาทิตย์อีกทีหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวจินพร้อมกับเฉินซีเวย
ด้วยเสียงร้องกังวานของพญาหงส์ปีกทองคำ เสี่ยวจินกระพือปีกขนาดยักษ์ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าไป จนกลายเป็นเพียงลำแสงพาดผ่านท้องฟ้าและหายลับไปในกลีบเมฆ เพียงไม่นานผู้คนที่อยู่เบื้องล่างก็ไม่มีใครมองเห็นร่างของนกยักษ์ตนนั้นอีก
…
ฉู่โม่วและเฉินซีเวยนั่งอยู่บนหลังของเสี่ยวจิน ในขณะที่เสี่ยวอู๋กับอาไต๋ต่างยืนเกาะอยู่บนไหล่ทั้งสองข้างของฉู่โม่ว
ระหว่างที่เสี่ยวจินกำลังทะยานสูงขึ้นและไ
