กลจากจุดเดิมมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็หันกลับไปมองฐานบ้านเกิด
ภาพของผู้คนที่เคยพูดคุยกันที่ฐานนั้นก็กำลังเล็กลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งกลายเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ไม่นานนัก แม้แต่ตัวฐานลู่หยางก็เล็กลงตามไปด้วย เมื่อเสี่ยวจินผลุบเข้าไปในกลีบเมฆ ทั้งฐานก็มีขนาดเพียงเม็ดถั่วเหลืองเท่านั้น
สายลมและความกดอากาศรอบตัวเริ่มจะกลายสภาพเป็นดังดาบที่หมายจะบีบร่างของผู้ว่ายผ่านผืนฟ้าให้หายใจลำบาก!
อย่างไรก็ตาม ทั้งฉู่โม่วและเฉินซีเวยล้วนแต่เป็นผู้ปลุกพลังกันทั้งคู่ พลังอณูแห่งชีวิตในร่างของทั้งสองมันไหลเวียนอยู่ไม่หยุด และมันช่วยชดเชยการหายใจได้หากพวกเขาเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ เพราะแบบนี้ หนุ่มสาวทั้งสองจึงไม่มีปัญหาอะไรหากจะกลั้นหายใจไว้สักชั่วโมง
เมื่อหลุดออกมาจากกลีบเมฆอีกครั้ง พวกเขาก็อยู่ห่างจากจุดเดิมมาไกลถึงหมื่นภูผาพันสายธารเสียแล้ว
ก้มมองลงไปตามความสูง ภาพที่เห็นนั้นช่างแตกต่างจากตอนปกติโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะเมื่อมองไปบนพื้นดิน ทั้งภูเขาและธารน้ำ ล้วนแต่กลายเป็นเพียงหย่อมสีเล็ก ๆ ขนาดพอ ๆ กับกำปั้น หรือในบางแห่งที่เป็นแม่น้ำสายหลัก มันก็มีขนาดเทียบเท่าสายน้ำเล็ก ๆ เท่านั้น
ช่างเป็นภาพที่หาชมได้ยากจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซีเวยได้เห็นภาพที่งดงามเสมือนอยู่ในเทพนิยายเช่นนี้ เธออดไม่ได้ที่จะก้มลงไปมองภาพเบื้องล่างด้วยความตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กที่ได้ออกมาเที่ยวครั้งแรก
ในส่วนของฉู่โม่ว เขาได้เห็นภาพเหล่
