ทางที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้ก็มิปาน
“งั้น… ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดีล่ะ?”
เฉินซีเวยถามเสียงเบา
“ดูเหมือนว่าเราจะเหลือแค่ต้องฝ่าพายุฝนนี่ไปอย่างเดียวแล้ว!”
ฉู่โม่วตอบเสียงนิ่ง
ฝ่าพายุฝนที่มีความกว้างกว่าสองร้อยกิโลเมตรน่ะนะ?
ได้ยินฉู่โม่วพูดเรื่อง ‘เกินจริง’ ราวกับพูดจนชินเช่นนั้น เฉินซีเวยก็อดไม่ได้ที่จะช็อก
นี่ยังไม่ได้พูดถึงพวกตนที่เมื่อเทียบกับเมฆฝนตรงหน้าก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกอีกนะ
ทุกตารางเมตรของเมฆครึ้มเหล่านี้ปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าสีม่วงออกมาตลอดเวลาราวกับอสรพิษที่มีแสงในตัวเอง ในขณะที่บริเวณตรงกลางของเมฆปลดปล่อยฝนห่าใหญ่และสายลมที่กระโชกไม่หยุดหย่อน
พลังแห่งโลกและสวรรค์อยู่แค่เอื้อมแล้ว!
แต่ฉู่โม่วไม่ได้กลัวแต่อย่างใด
กลับกันเขายังคิดในใจ
‘ในเมื่อตอนนี้พลังกายของฉันเกือบจะเท่ากับกำลัง 10 ช้างสาร ในแง่ของพลังกายเพียงอย่างเดียว ฉันสามารถเอาชนะจอมยุทธ์คนอื่นได้ไม่ยากนัก!’
‘แล้วถ้ากระตุ้นอณูแห่งชีวิตและเสริมพลังด้วยธาตุสายฟ้า ฉันสามารถเพิ่งพลังได้พอ ๆ กับ 400 ช้างสาร!’
‘ยังไม่พูดถึง… อสนียบาตคงกระพันที่ทำให้สามารถควบคุมสายฟ้าได้อีก!’
‘เจตจำนงแห่งกระบี่สามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ช่วยเปิดจุดลมปราณทั้งสามร้อยหกสิบห้าจุดทั่วทั้งร่างกายนั่นด้วย!’
‘ไหนจะกระบวนท่าวรยุทธ์มากมายที่ครอบครองที่ไม่เป็นรองแม้แต่นายพลเมืองซี่เฟิงอีก!’
‘ด้วยไพ่บนมือมากมายขนาดนี้ มันไม่มีทางเลยที่ฉันจะไม่สามารถฝ่าเมฆฝนตรงหน้
