บทที่ 93 ชื่อเสียงแพร่สะพัด และเตรียมตัวออกจากฐาน!
วันรุ่งขึ้น
ข่าวคราวเรื่องฉู่โม่วสังหารนายพลเมืองและปฏิเสธนายพลอีกสามคนด้วยประโยคเดียวกระจายวงกว้างไปทั่วทั้งฐาน
ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนตกใจกับเรื่องที่ได้ยินนี้
เพราะยังไงเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงนายพลเมืองเลยนะ!
ผู้ที่มีความแข็งแกร่งระดับที่สูงกว่าปรมาจารย์ยุทธ์จนเกือบจะเทียบเป็นอมนุษย์คนนั้น กลับถูกฉู่โม่วฆ่าตายลงเนี่ยนะ!
ยิ่งไปกว่านั้น นายพลเมืองอีกสามคนกลับไม่กล้าที่จะเข้ามายุ่งอะไรด้วย พวกเขายังต้องยอมถอยกลับด้วยความอึดอัดใจ
สิ่งนี้หากไม่ใช่ว่าเป็นเพราะนายพลเมืองทั้งสามเกรงกลัวฉู่โม่วก็คงจะไม่มีเหตุผลใดอื่นอีก นอกจากทั้งสามกลัวว่าถ้าหากปะทะกับฉู่โม่วจริง ๆ ฝ่ายที่บาดเจ็บอาจจะเป็นพวกเขาเอง เผลอ ๆ อาจจะต้องล้มตายกันเลยก็ได้!
น่ากลัว!
ความรู้สึกนี้ประจักษ์ขึ้นในห้วงความคิดของผู้คนนับไม่ถ้วน
ภายในฐาน คฤหาสน์หลังหนึ่ง
ช่ายเฟิงกำลังเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุด ๆ
ผลวิญญาณสีม่วงที่ฉู่โม่วมอบไว้ให้นั้น หลังจากที่ได้กลืนกินมันลงไปและได้พักผ่อน มันก็ทำให้แขนและขาของเขากลับมาใช้งานได้คล่องเหมือนเดิม แถมความแข็งแกร่งยังเพิ่มขึ้นอีก!
เพราะงั้นช่ายเฟิงจึงอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้
“คุณครับ ร่างกายยังไม่… เอ๊ะ? ท่านช่ายเฟิง…กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว?”
ที่หน้าประตูห้องนั้น ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งเห็นช่ายเฟิงเดินออกมา เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหมายจะกล่าวเตือ
