บทที่ 90 จากฐานจินหลิง และพรสวรรค์โดยกำเนิดของเสี่ยวอู๋!
ช่วงที่ฉู่โม่วกำลังพัฒนาความสัมพันธ์ของตนกับเสี่ยวอู๋
ขณะเดียวกัน
ภายในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานลู่หยาง เสิ่นจิ้นและปรมาจารย์ยุทธ์อีกสี่คนต่างกำลังยืนเคารพเหล่าผู้ปลุกพลังกว่าสิบสองคนที่กำลังลงมาจากเรือเหาะและเพิ่งเข้าเทียบท่าด้วยความยินดี
พวกเขาทั้งสิบกว่าคนนี้สวมใส่ชุดหลากสีสันรวมถึงปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายของอหังการ ขั้นต่ำสุดของผู้ปลุกพลังเหล่านี้คือจอมยุทธ์
ไม่นานนักหลังจากที่พวกเขาลงจากเรือเหาะมาแล้ว คนเหล่านี้ก็เป็นขมวดคิ้วอย่างพร้อมเพรียงกัน
“อย่างที่คิดเลยจริง ๆ ที่ห่างไกลแบบนี้มีอณูแห่งชีวิตต่ำมากจริง ๆ ด้วย!”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่นี่ยังมีผู้ปลุกพลังเกิดขึ้นมาได้”
“ตัวฐานเองก็โบราณคร่ำครึ อย่างกับความซิวิไลซ์เข้ามาไม่ถึงซะงั้นแหละ”
ผู้ปลุกพลังเหล่านี้ต่างวิพากษ์วิจารณ์ฐานลู่หยางกันราวกับเป็นเรื่องปกติ ใช่แล้ว รวมถึงถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามนั่นด้วย
อีกฝั่งหนึ่ง
เหล่าปรมาจารย์ยุทธ์ของฐานลู่หยาง เสิ่นจิ้นกับสีอิ้งที่มารับคนเหล่านี้ก็รู้สึกอับอายเล็กน้อยหลังได้ยินคำวิจารณ์เหล่านี้
“พวกท่านทั้งหลาย การเดินทางไกล ๆ เช่นนี้คงจะเหนื่อยกันน่าดูเลยสินะครับ ถ้ายังไง พวกเราเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไว้ให้แล้ว ขอเชิญพวกท่านมาพักผ่อนกันที่งานเลี้ยงของพวกเรากันจะดีกว่าครับ!”
สีอิ้งสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามข่มความโกรธเอาไว้ในใจ
