เขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนับถือ
“พวกนายไม่จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยงอะไรนั่นให้ก็ได้นะ”
จอมยุทธ์หนุ่มคนหนึ่งเหลือบมองสีอิ้งอย่างไม่แยแสนักก่อนจะพูดขึ้นต่อด้วยความเฉื่อยชา “ฐานเล็ก ๆ แบบนี้ ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ฉันอยากจะอยู่นานสักเท่าไร เพราะงั้นฉันจะจัดการเรื่องที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วกลับเลย!”
“ใช่แล้ว ฉันน่ะมารอฟังว่าต้องทำอะไรบ้างเฉย ๆ คิดหรือไงว่าพวกเรามีเวลาว่างเหลือเฟือพอจะมากินอะไรกับพวกนายน่ะ?”
“เร็วเข้า! รีบ ๆ รายงานมาได้แล้วว่าพวกนายเจออะไร”
“พวกฉันจะจัดการสัตว์อสูรในรอยแยกมิตินั่น เสร็จแล้วจะได้กลับ ๆ ไปสักที!”
“อณูแห่งชีวิตของที่นี่ต่ำจนฝึกอะไรไม่ได้เลย ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางพลังงานสกปรกอย่างไรอย่างนั้น พูดตามตรงเลยนะ ฉันไม่ได้อยากจะอยู่ในที่แบบนี้นานสักเท่าไรหรอก”
แต่ละคนเริ่มจะพูดเหยียดหยามกันแล้ว
พวกเขาไม่อ้อมค้อมกันเลย!
การที่ได้แต่เป็นผู้รับฟังถ้อยคำหยามเกียรติโดยที่ตนไม่สามารถทำอะไรได้นั้น ไม่แปลกเลยที่เสิ่นจิ้นและคนอื่น ๆ ในฐานลู่หยางจะรู้สึกโกรธ
แต่ในตอนนี้ สถานการณ์มันไม่ได้เป็นต่อให้ฝั่งพวกเขา อีกทั้งยังจำเป็นต้องพึ่งพลังของคนเหล่านี้เพื่อแก้ปัญหาเรื่องช่องว่างมิติ ดังนั้นพวกเขาทำได้เพียงกล้ำกลืนความชอกช้ำใจนี้ไว้เท่านั้น
“เช่นนั้น ในเมื่อพวกท่านผู้สูงส่งไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานนัก ฉันก็จะนำทางไปยังรอยแยกของมิตินั่นเอง จะว่าไป… ฉันว่าฉันไม่เ
