ว
สำหรับหงส์เพลิงแล้ว การโจมตีขนนกที่หางนั้นไม่หนักถึงตายแต่ก็ยังบาดเจ็บสาหัส
เพราะความสามารถเหนือธรรมชาติส่วนมากของพวกมันไปรวมอยู่ที่หาง เมื่อมันถูกทำลาย พละกำลังของทั้งร่างกายก็จะหายไปด้วย
ตอนนี้
หงส์เพลิงพ่ายแพ้แล้ว
แต่มันก็คำรามเสียงดังลั่นและปล่อยเปลวเพลิงไร้ที่สิ้นสุดออกมา มันแพร่กระจายออกไปหลายสิบกิโลเมตรและร่วงลงมาราวกับฝนดาวตก
ทุกเปลวเพลิงที่ร่วงลงมาราวกับอุกกาบาตทำให้เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่
มังกรสมุทรยักษ์ไม่ทันตั้งตัวและถูกลูกเพลิงมากกว่าสิบลูกโจมตี มันคำรามด้วยความเจ็บปวดและวิ่งหนีไปออกไปจากระยะของหงส์เพลิง
ด้วยโอกาสนี้
หงส์เพลิงพลันกระพือปีกและพุ่งตรงออกไป
เห็นได้ชัดว่า
หลังจากที่เสียขนนกแสนสวยงามไป การโจมตีนั้นก็ใช้พลังหงส์เพลิงไปไม่น้อย
มังกรยักษ์เองก็รู้เรื่องนี้ดี
เมื่อมองไปยังทิศทางที่หงส์เพลิงหนีไป สีหน้าไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมัน
เพียงแต่ว่า
มันมองดูฝนเพลิงที่ยังคงตกลงมาจากท้องฟ้าและนึกถึงความเจ็บปวดบนร่างกาย มันก็ไม่กล้าไล่ตามไปและได้แต่จากไปพร้อมเสียงคำราม
…
“น่ากลัว! น่ากลัวจริง ๆ!”
“ทุกการเคลื่อนไหวทำให้แม่น้ำและทะเลเดือดพล่าน ไม่มีทางที่มนุษย์จะรับมือได้เลย!”
เมื่อเห็นการต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรทั้งสอง เสิ่นจิ้นและคนอื่น ๆ ก็ต้องขวัญผวา
การปะทะระหว่างหงส์เพลิงและมังกรสมุทรยักษ์แผ่เป็นวงกว้างกว่าหลายร้อยเมตร พลังของแต่ละการโจมตีทำให้ภูเขาพังทลาย ผืนป่าราบเป
