็นหน้ากลอง และพื้นโลกก็ต้องพลิกกลับ
แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปไกลยังต้องสั่นสะท้าน
“อันตรายเกินไปแล้ว ไปกันเถอะ!”
หลู่ฉือกล่าวด้วยความหวาดกลัว
“ใช่ ใช่ การสำรวจเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบออกไปกันเถอะ!”
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานไปมากกว่านี้แล้ว!”
สีอิ้งและหยวนตงเฟยรีบพูดต่อ
เสิ่นจิ้นเองก็คิดเช่นนั้นและวางแผนการออกไปจากที่นี่ทันที
แต่ในตอนนั้นเอง พวกเขาพลันได้ยินฉู่โม่วเอ่ยขึ้น “อาจารย์ใหญ่เสิ่น ผมว่าจะไปดูสักหน่อย ทุกคนไปกันก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป!”
หลังจากนั้น ก่อนที่ใครจะได้พูด ฉู่โม่วก็หายตัวไปเสียแล้ว
“คุณฉู่…”
เมื่อมองไปยังทิศทางที่ฉู่โม่วจากไป เสิ่นจิ้นและทั้งสามก็ตะลึงงัน
แน่นอน พวกเขารู้ว่าฉู่โม่วคิดอะไร เขาแค่อยากไปดูว่ามีอะไรให้เอากลับมาได้บ้างไหม
แต่… นั่นมันสัตว์อสูรระดับ 5 หรือ 6 ต่อสู้กัน แม้ว่าทั้งสองตัวจะได้รับบาดเจ็บ พวกมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้!
คุณฉู่… เขากำลังจะรนหาที่ตาย!
“พวกเราทำยังไงดีล่ะ?” สีอิ้งคิดอะไรไม่ออกและอดถามออกมาไม่ได้
“ในเมื่อคุณฉู่บอกให้พวกเราไปก่อน งั้นก็ออกไปจากที่นี่และรอคุณฉู่ตามมาเถอะ… เขารวดเร็วพอและน่าจะตามมาทันในไม่ช้า!”
เสิ่นจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าว
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามก็ได้แต่ตอบตกลง
แล้วทั้งสี่ก็ออกเดินทางอย่างระมัดระวัง
…
“หงส์เพลิงบาดเจ็บสาหัส! ฉันอาจไม่เจอโอกาสแบบนี้อีกแล้วก็ได้!”
ร่างของฉู่โม่วเป็นราวกับสายลม เขารีบตามทางที่หงส์
