5 ก็ตามไม่ทันหรอก!”
คำพูดของฉู่โม่วนั้นไม่เกินจริงแต่อย่างใด
ด้วยพละกำลังของเขาในตอนนี้และพรสวรรค์ธาตุลม เขามีความเร็วสามสิบเท่าของความเร็วเสียง แม้แต่สัตว์อสูรระดับ 5 ก็ตามเขาไม่ทันอย่างแน่นอน!
ยิ่งกว่านั้น เขายังมีพรสวรรค์แห่งห้วงมิติทำให้สามารถเทเลพอร์ตได้
หากฉู่โม่วต้องการจะหนีก็จะไม่มีใครจับเขาได้แน่นอน
ด้วยเหตุผลเหล่านี้เขาจึงตอบตกลงที่จะเข้าไปกับผู้อำนวยการเสิ่นจิ้น
เฉินซีเวยเองก็รู้ว่าหากฉู่โม่วเลือกอะไรแล้วก็ยากจะเปลี่ยนใจเขาได้
ดังนั้นจึงไม่มีการโน้มน้าว แต่เป็นแค่การถอนหายใจ “งั้นก็อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีด้วยละ ถ้าเจออันตรายที่ต้านไม่ไหวก็หันหลังกลับทันที เข้าใจนะ! จำไว้ให้ดีละ… ฉันจะรอนายอยู่ที่นี่นะ!”
เมื่อพูดประโยคสุดท้ายจบ เธอก็ก้มหน้าลงพร้อมส่งเสียงอุบอิบราวกับยุง หูและแก้มของเธอเริ่มแดงระเรื่อ
“เข้าใจแล้วละ ฉันจะกลับมาแน่นอน” ฉู่โม่วจับมือเรียวยาวของเฉินซีเวยและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
…
สามวันหลังจากนั้น
ฉู่โม่วไปยังสถานที่นัดร่วมกับปรมาจารย์คนอื่น ๆ
“คุณฉู่มาแล้ว!” ผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ กล่าว
ฉู่โม่วเองก็กล่าวทักทายกลับไปเช่นกัน
เสิ่นจิ้นเดินเข้ามาหาและกล่าวอย่างเคร่งขรึม “คุณฉู่ การสำรวจรอยแยกมิติครั้งนี้ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว!”
“วางใจได้เลยครับ!” ฉู่โม่วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ทุกคนมากันครบแล้ว ออกเดินทางได้!”
ฉู่โม่วและคนอื่น ๆ เดินทางออกจากฐานตามคำสั่งของเสิ่นจิ้นทั
