่กำลังกินอยู่นั้น มันก็ไม่ลืมหันไปมองเสี่ยวจินด้วยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับจะพูดว่า ‘พ่อนกยักษ์ คิดเหรอว่าจะเอาชนะฉันได้น่ะ?’
เสี่ยวจินเองก็รับรู้ได้ถึงสิ่งที่นกน้อยจะสื่อ มันเลือกที่จะไม่สนใจอีกฝ่ายและหันไปมองฉู่โม่วแทน
หากจำได้ไม่ผิด
ผลวิญญาณผลนี้ แต่เดิมแล้วเป็นสมบัติที่มันเป็นผู้มอบให้แก่ผู้เป็นนายด้วยตนเอง
คิดได้ดังนั้น เสี่ยวจินก็รู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมาในใจทันที
…
สิ่งที่มีมูลค่าสูงที่สุดภายในบงกชสวรรค์ม่วงทองก็คือเมล็ดของมัน ตอนนี้สิ่งนั้นถูกฉู่โม่วเก็บมาเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ว่าตัวดอกบัวจะยังมีมูลค่าอยู่บ้าง แต่เขาไม่ต้องการมันสักเท่าไร
ปล่อยให้มันได้เจริญเติบโตต่อไป
เพราะยังไงเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดก็ถูกเก็บกินไปแล้ว ไม่ต้องเอาดอกไปทำอย่างอื่นก็ได้
บางทีในอนาคต เขาอาจจะสามารถกลับมากินมันได้อีกครั้ง
ไม่กี่วันต่อมา
ภายใต้การนำของนกล่าสมบัติ ฉู่โม่วพบเจอสมบัติอีกหลายชิ้น
ทว่า
สมบัติเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสมบัติบรรพกาลทั่ว ๆ ไป แม้มันจะมีมูลค่ามาก แต่ไม่ได้เทียบเท่าบงกชสวรรค์ม่วงทองเลย
ส่วนในวันนี้
ฉู่โม่วกำลังมุ่งหน้าไปตามตรอกซอยเล็ก ๆ ที่อาไต๋นำทางมา
ที่แห่งนี้อยู่ไกลจากฐานลู่หยางราว ๆ หลักหมื่นกิโลเมตรได้ เพราะงั้นฉู่โม่วจึงวางแผนไว้ว่าหลังจากที่สำรวจที่นี่เสร็จแล้ว เขาจะกลับฐานลู่หยางไปฝึกฝนต่อสักที
“นายท่าน ทางนี้!”
“ฉันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่มีค่ามาก ๆ อยู่ภายในนี้ค่ะ!”
อาไต๋
