คนของตระกูลใหญ่จากฐานอื่นนะ?’
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง
มันมีความรู้สึกว่าเขากำลังจะต้องพบเจอกับปัญหาใหญ่แน่ ๆ ในวันนี้ และดูท่าจะหนีออกจากปัญหาที่ว่าไม่ได้ง่าย ๆ ด้วย
“ฉันเป็นแขกมาจากแดนไกลน่ะ น้องชายละมาจากที่ไหนกัน? แล้วมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?”
ขณะนั้น
ชายหนุ่มหันกลับมามองฉู่โม่วด้วยแววตาประหลาด เขากล่าวถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ยามที่เขาพูดออกมา น้ำเสียงนั้นไร้ซึ่งโทนสูงต่ำ แต่ด้วยน้ำเสียงนี้ มันค่อนข้างชัดเจนว่าคนคนนี้ดำรงอยู่ในจุดสูงสุดของอะไรบางอย่างมานานแสนนาน เขาคุ้นชินกับการอยู่เหนือผู้อื่นแบบสุด ๆ!
หลังจากที่ได้ยินคำถาม ฉู่โม่วก็กุมมือตนเองไว้แล้วตอบ “ฉู่โม่วครับ เป็นผู้ปลุกพลังทั่วไป”
“ผู้ปลุกพลังทั่วไปงั้นเหรอ?”
แววตาของหนุ่มผู้ถามมองด้วยความประหลาดใจ ใบหน้ากึ่งยิ้มน้อย ๆ พูดต่อ “ถ้าน้องชายเป็นแค่ผู้ปลุกพลังทั่วไปจริง ๆ ไฉนถึงกล้าเผชิญหน้ากับพ่อบ้านประจำตระกูลของพี่ชายที่เป็นถึงจอมยุทธ์กันล่ะ? ไหนจะท่าทีที่ไม่เกรงกลัว ไม่หนี แล้วยังเลือกเดินตามเข้ามาอีก หืม?”
“นายเป็นคนที่มาจากตระกูลที่แข็งแกร่ง หรือจริง ๆ เป็นน้องชายที่แข็งแกร่งมาก ๆ กันน้า?”
“อ๋า จริงสิ นายบอกแล้วนี่ว่าเป็นแค่ผู้ปลุกพลังทั่วไป นั่นหมายถึงนายไม่มีตระกูลขนาดใหญ่คอยหนุนหลัง ถ้างั้นก็คงจะเหลือแค่… นายน่ะแข็งแกร่งมาก ๆ เลยสินะ! และความแข็งแกร่งของนายก็สูง เกินกว่าคนอื่น ๆ จะคอยช่วยเหลือไหวด้วยใช่ไหม?”
“ไม่รู้นะ
