ทั้งที่ไม่มีเมฆฝน
และด้วยเสียง ‘ฉัวะ’ นั้น หมูยักษ์ที่บาดเจ็บอยู่แล้วซึ่งกำลังพยายามตอบโต้พญาหงส์ก็นิ่งแข็งไป มันล้มลงไปกับพื้นอย่างไม่อาจเลี่ยงได้จนเกิดเสียงดังสนั่นขึ้น!
ที่ลำคอของมัน
บาดแผลขนาดใหญ่เกิดขึ้นลึกพอที่จะเห็นเส้นเลือดได้!
เพียงพริบตารอยนั้นก็ลามไปทั่วทั้งคอส่งให้หัวของมันหลุดออกจากบ่าเสมือนเคยถูกติดไว้ด้วยกาวมาก่อน
เนื่องจากการกระทำนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำให้เลือดของมันไหลพุ่งออกมาทีหลัง ภายหลังจากหัวและลำตัวกระเด็นแยกออกจากกันแล้ว ในส่วนของเลือดที่สาดเลอะบนใบดาบนั้น เพียงไม่นานมันก็เริ่มแข็งตัวอันเกิดจากไฟฟ้าที่ยังวิ่งเหลืออยู่บนกระบี่ของฉู่โม่ว
เช่นนั้นแล้ว ด้วยสายฟ้าที่เหมือนจะเป็นเอกลักษณ์ของฉู่โม่วไปแล้วนี้ มันเลยส่งผลให้เลือดที่บริเวณปากแผลของสัตว์อสูรนั้นแห้งกรังและอุดตันไปด้วย
มันแสดงให้เห็นแล้วว่า วิชากระบี่ของฉู่โม่แข็งแกร่งจริง ๆ!
“นายท่าน ท่านไม่ต้องเข้ามาช่วยข้าก็ได้นะขอรับ อีกไม่นานข้าก็กำจัดมันได้แล้ว!”
พญาหงส์ปีกทองคำอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
ได้ยินเช่นนั้น
ฉู่โม่วก็ยังไม่ได้พูดอะไรในทันที ทว่ามันเป็นฝ่ายนกล่าสมบัติที่อยู่ข้าง ๆ เขา ที่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา เสียงของมันดังขึ้นในจิตใจของฉู่โม่ว “ไอ้เจ้าโง่! ถ้าไม่ใช่เพราะนายท่าน อีกสามวันแกก็ยังเอาชนะเจ้าหมูนี่ไม่ได้หรอกนะ!”
เพราะมันถูกผูกพันจิตวิญญาณไว้กับฉู่โม่ว ดังนั้นจึงไม่แปลกหากสัตว์อสูรสองตนจะได้ยินเสีย
