งกันเอง!
มันเหมือน พวกเขากำลังใช้โทรจิตคุยกันได้ก็มิปาน
หลังจากที่ได้ยินถ้อยคำบาดหูที่นกล่าสมบัติเอ่ยขึ้นแล้ว พญาหงส์ปีกทองคำก็รู้สึกเกรี้ยวโกรธเป็นอย่างมาก “เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงมาพูดแทรก!”
“ฉันก็เป็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของนายท่านยังไงล่ะ!”
นกล่าสมบัติกระพือปีกและเผยร่างของมันออกมา “ฉันคือนกล่าสมบัติ! ฉันสามารถช่วยนายท่านตามล่าสมบัติได้! นายล่ะ! ทำอะไรได้บ้าง?”
“ข้างั้นเหรอ? ข้าก็เป็นผู้ช่วยในหลาย ๆ เรื่อง เช่นช่วยต่อสู้ยังไงล่ะ!”
พญาหงส์ปีกทองคำสยายปีกบ้าง ขนสีทองสลวยของมันเปล่งประกายความยิ่งใหญ่ราวกับแสงจากดวงอาทิตย์ที่คอยมอบความอบอุ่นให้แก่โลกใบนี้
ทว่าพอได้ยินแบบนั้นแล้ว นกล่าสมบัติกลับแสดงท่าทีเหยียดหยามออกมา “ขนาดแค่หมูโง่ ๆ ตัวนึงยังเอาชนะไม่ได้! ยังมีหน้ามาบอกว่าช่วยต่อสู้อีกงั้นเหรอ? น่าไม่อายจริง ๆ! …ไอ้นกขี้อวด!”
“เจ้า…”
ประโยคนั้นทำให้พญาหงส์ปีกทองคำรู้สึกโกรธเคืองมาก ๆ
แต่เพราะมันก็ไม่ใช่ว่าไม่จริง เขาเอาชนะเจ้าหมูนี่ไม่ได้จนฉู่โม่วต้องยื่นมือเข้ามาช่วย ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธเรื่องนี้ไม่ได้ด้วย
ความเจ็บปวดกัดกินจิตใจ แต่ถึงอย่างนั้นนกหงส์สีทองตนนี้ก็ทำเพียงกู่ร้องเสียงดังอยู่กับตนเองเท่านั้น
“แหม! ดูสิ โกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสิ่งที่ฉันพูดมันเป็นความจริงล่ะซี้! พ่อนกอ่อนแอ”
นกล่าสมบัติชูหัวและคอขึ้นราวกับว่ามันเป็นผู้ชนะ
พญาหงส์ปีกทองคำหันหน้าไปทางอื่นและเมินเฉยต่อถ้อ
