้การนำทางของนกล่าสมบัติ ฉู่โม่ววิ่งตามอีกฝ่ายไปตลอดทางจนกระทั่งเข้ามายังตรอกซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
นอกจากที่นี่จะไม่กว้างมากแล้ว มันยังค่อนข้างลึกลับมากเลยด้วย
หากไม่ใช่เพราะนกล่าสมบัติพาเขามาละก็ ฉู่โม่วเองคงจะต้องใช้เวลาอีกมากกว่าจะหาทางเข้านี้ได้
ทว่าเมื่อเข้าไปด้านในแล้ว ดวงตาของเขาก็ราวกับจะมองเห็นธรรม อณูแห่งชีวิตพวยพุ่งออกมาราวกับเป็นอากาศที่อัดแน่นอยู่เนิ่นนาน
“อยู่ทางนั้นค่ะ นายท่าน!”
เสียงของนกล่าสมบัติดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง
อันที่จริง ถึงเจ้านกน้อยจะไม่บอก ฉู่โม่วก็กำลังเดินไปยังทิศทางที่ว่าอยู่แล้ว
เขารับรู้ได้ถึงอณูแห่งชีวิตที่เข้มข้นมาก ๆ ซึ่งสิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าต้นกำเนิดของมันมาจากสมบัติบรรพกาลตรงหน้านี้แน่ ๆ
ฉู่โม่วเดินตามทางเข้าไป
ไม่นานนัก
เขาก็พบเข้ากับบ่อน้ำขนาดเล็กที่อยู่เบื้องหน้า
ที่บริเวณจุดกลางของบ่อน้ำดังกล่าว ปรากฏขึ้นเป็นดอกบัวดอกหนึ่งที่ถูกปกคลุมไว้ด้วยหมอกสีทองที่ซึ่งปลดปล่อยกลิ่นรุนแรงออกมาตลอดเวลา
“นี่มัน…”
“บงกชสวรรค์ม่วงทอง!?”
หลังจากเห็นดอกบัวดังกล่าว แม้จะเป็นฉู่โม่วเองก็ยังอดที่จะอุทานออกมาไม่ได้
