ัดระวัง
แต่ว่า…
หลังจากที่ตามหาเป็นเวลาหลายวันก็ไม่มีร่องรอยของสัตว์อสูรตัวนี้เลย
ฉู่โม่วไม่ได้รีบร้อนอะไร
หมูเขียวชอุ่มนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรที่ดุร้ายนักและมักจะเกียจคร้าน ทุกครั้งที่เจอรังใหม่พวกมันจะนอนหลับเป็นอย่างแรกทันที ถ้าไม่ได้หิวก็จะไม่ออกล่าอย่างแน่นอน
ฉู่โม่วจึงเตรียมใจเรื่องที่ต้องใช้เวลารอมาแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง
จิตสัมผัสของเขาพลันพบว่าไม่ไกลออกไปมีสัตว์อสูรสองตัวกำลังต่อสู้กัน
นอกจากนี้ยังมีเสียงนกและหมูดังมาแต่ไกล
“หรือว่าจะเป็น…”
ฉู่โม่วตรงไปยังทิศทางที่มีการต่อสู้ทันที
ในไม่ช้า
ฉู่โม่วเห็นว่าที่ทางเข้าถ้ำที่ซ่อนอยู่ หมูเขียวชอุ่มขนาดเกือบหนึ่งเมตรนอนกองอยู่บนพื้นในขณะที่นกสีม่วงขนาดเล็กกว่าสามสิบเซนติเมตรกำลังจิกมันด้วยปากอันแหลมคม
แม้จะเป็นนกตัวเล็ก แต่จะงอยปากของมันแหลมคมมาก
ทุกครั้งที่จิกลงไปจะทิ้งแผลลึกไว้บนตัวหมูเขียวชอุ่ม
และทุกครั้งหมูเขียวชอุ่มก็จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เพียงแต่ว่า
ฉู่โม่วไม่คิดว่าหลังจากที่โอดครวญ หมูเขียวชอุ่มจะไม่สนใจอสูรนกและกลับไปนอนต่อ …บาดแผลของมันก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็วเช่นเดิม
ถ้ามีพลังฟื้นฟูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ก็ไม่ต้องสงสัยเลย
นั่นแหละคือเป้าหมายของเขา… หมูเขียวชอุ่ม!
แต่ในตอนนั้นเอง
ดวงตาของฉู่โม่วจับจ้องไปที่นกตัวนั้น
ร่างกายของมันเป็นสีม่วง เว้นแต่ขนสีดำจำนวนหนึ่งบนหน้าผากซึ่งทำให้มันดูน่าขันยิ่งนัก
“นี่มันนกล่าสมบัติ!”
นกล่าสมบัติ
