บทที่ 75 การกลืนกินครั้งใหม่!
หลังจากกลับไปที่บ้าน
เฉินซีเวยมองดูแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณหมื่นปีและผลึกซวยหยวนในมือ ความคิดในหัวของเธอยุ่งเหยิงไปหมด
หญิงสาวคิดเรื่องนี้อยู่นาน
ในตอนนั้นเธอยังเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อยยังหวาดกลัวการใช้ชีวิตอย่างโลดโผน เมื่อพบเจอคนแปลกหน้าเธอจะไปหลบข้างหลังพ่อแม่และไม่กล้าคุยกับใครอยู่เสมอ
บางทีอาจเป็นเพราะลักษณะนิสัยนี้ที่ทำให้เธอไม่มีเพื่อนเลยตั้งแต่เด็ก ๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เธอตามพ่อแม่ไปยังบ้านของฉู่โม่วในฐานะแขก
เด็กชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“เธอชื่ออะไรเหรอ?”
เขาถามขึ้น
ตอนนั้นเธอยังหวาดระแวงมากและรีบก้าวถอยหลัง
ดูเหมือนว่าเด็กชายจะสัมผัสได้ถึงความกลัวในใจของเธอ แต่เฉินซีเวยยังจำได้อย่างชัดเจนว่าในตอนนั้น ฉู่โม่วยื่นผลไม้ให้กับเธอ “นี่แอปเปิล ฉันให้เธอ คุยกับฉันได้ไหม?”
ที่จริงแล้วเฉินซีเวยไม่ได้ชอบแอปเปิล
แต่เมื่อมองดูฉู่โม่วที่พยายามเข้าหาอย่างระมัดระวัง เธอก็รับแอปเปิลมากัดโดยไม่ลังเล
แอปเปิลลูกนั้นอร่อยเหลือเกิน อร่อยยิ่งกว่าแอปเปิลลูกไหน ๆ ที่เคยกินมา
เธอจึงพยักหน้า “แอปเปิลนี่หวานมากเลย ขอบคุณนะ ฉันชื่อเฉินซีเวย”
“เธอคือเฉินซีเวยนี่เอง!”
ฉู่โม่วตัวน้อยกล่าวอย่างมีความสุข “ฉันชื่อฉู่โม่ว แม่ของฉันบอกว่าในอนาคตเธอจะแต่งงานกับฉัน!”
“เฉินซีเวย ในเมื่อเธอกินแอปเปิลของฉันและยังบอกชื่อกับฉัน ในอนาคตเธอจะแต่งงานกับฉันไหม?”
ตอนที่ยังเด็ก ทั้งสองไม่รู้ว่
