บทที่ 74 ฉันคือคู่หมั้นของนายนะ
ผู้คนเงียบสงบลงในทันใด
เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรก็ต้องตกตะลึงเมื่อมองไปยังร่างไร้ชีวิตของผู้พ่ายแพ้
โดยเฉพาะเหล่าสัตว์อสูร
สำหรับพวกมัน วานรเผือกอัคนีคือสัตว์อสูรระดับ 5 และความกดดันจากเลือดของมันทำให้เหล่าสัตว์อสูรหวาดกลัววานรเผือกอัคนีไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ
และในตอนนี้ หัวหน้าผู้ไร้เทียมทานในใจของพวกมันตายแล้ว! ตายต่อหน้าต่อตา!
“โฮก!”
สัตว์อสูรระดับ 4 ที่ยังมีชีวิตรอดอยู่พลันคำรามลั่น ก่อนกลับหลังหันวิ่งออกไปในทิศทางตรงกันข้ามกับฐานโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ เองก็ลุกขึ้นมากลับหลังหันวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง
ตอนแรกก็มีแค่ส่วนหนึ่งที่ทำ แต่แล้วมันก็ค่อย ๆ แพร่กระจายออกไปทุกหนแห่ง ในที่สุดสัตว์อสูรทุกตัวก็เริ่มหนีออกไปทั่วทุกทิศทาง
“พวกเรา…”
“พวกเราชนะเหรอ?”
ขณะที่ยืนมองเหล่าสัตว์อสูรอยู่ที่กำแพงระหว่างที่วิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทาง ทุกคนรู้สึกราวกับฝันไปโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาชนะ!
พวกเขา… ชนะจริง ๆ!
หลังจากที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเรื่องจริง ความปีติยินดีก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ และความดีใจที่ได้มีชีวิตอยู่ต่อก็ทำให้โห่ร้องออกมาจากหัวใจ
“พวกเราชนะ! พวกเราชนะ!”
“สัตว์อสูรถูกพวกเราไล่ไปแล้ว! เราปกป้องฐานสำเร็จแล้ว!”
ทุกคนต่างกู่ร้องด้วยความดีใจ
แต่นอกจากนั้น พวกเขายังไม่ลืมชายหนุ่มที่ก้าวออกไ
