บทที่ 73 เข้าถึงจิตใจแห่งกระบี่และกำจัดวานรเผือกอัคนี!
เสียงคมกระบี่ที่ดังออกมานี้ค่อนข้างจะเบาเมื่อเทียบกับครั้งก่อน
มันเหมือนเสียงกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักที่กำลังจะเงียบลง ทว่าหลายวินาทีต่อมายังคงดังกังวานอยู่และทวีคูณเพิ่มความดังขึ้นเรื่อย ๆ
ชั่วอึดใจหนึ่ง
สายลมที่เคยเป็นศัตรูตัวร้าย บัดนี้กำลังเปลี่ยนทิศอีกครั้ง มันเข้ามาหลอมรวมที่ตัวฉู่โม่ว หมุนเกลียวกันราวกับพายุขนาดเล็กและปลดปล่อยกลิ่นอายที่บาดคมออกมาจากตัวมันเอง เสียงของสายลมนี้บาดหูทุกคนราวกับตัวมันถูกสรรค์สร้างด้วยคมมีดที่มองไม่เห็น
“เสียงนี่…”
ในฐานะที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 5 วานรเผือกอัคนีรับรู้ได้ผ่านความเฉลียวฉลาด หลังจากได้ยินเสียงที่ว่า มันก็ตระหนักได้ว่าบางสิ่งบางอย่างเริ่มไม่ถูกต้องแล้ว
สิ่งนี้ไม่ได้มาจากความไม่สบายใจที่เกิดขึ้นภายในหัวใจก่อนหน้า
แต่มาจากเสียงที่ได้ยินต่างหาก… เสียงสายลมที่แหลมคมประดุจใบมีด…
มันไม่ได้มาจากกระบี่ของฉู่โม่ว แต่มาจากตัวของผู้ใช้เลยต่างหาก!
ราวกับว่าร่างของชายหนุ่มในตอนนี้กลายเป็นกระบี่สวรรค์ที่กำลังค่อย ๆ หลุดออกมาจากฝักที่เก็บงำมันเอาไว้ช้า ๆ
ภาพนี้อยู่เหนือความหยั่งรู้ของวานรเผือกอัคนีมากนัก
มันไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร แต่สามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่าทุกครั้งที่กระบี่ภายในมือของฉู่โม่วขยับออกมา แววตาของเขาจะเฉียบคมมากขึ้นด้วย
เสียงของใบมีดที่เสียดสีกับฝักกระบี่ยิ่งทำให้ความ