รู้สึกไม่สบายใจหนักหน่วงมากขึ้นด้วยเช่นกัน!
ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นอายแห่งความเกรี้ยวกราดและความสยดสยองที่กระบี่เล่มนั้นปลดปล่อยออกมาด้วยเลย
มันหนาขึ้นอยู่ตลอดเวลามาพักหนึ่งแล้ว!
“ไอ้หนอนแมลงนี่… มันบรรลุภายในเวลาแบบนี้งั้นเหรอ!?”
“เป็นไปไม่ได้!”
ความกลัวที่ไร้ต้นกำเนิดเริ่มกัดกินหัวใจที่กำลังสั่นเทา
ทั้งที่เป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็ก ที่มันไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรือสนใจอะไรก็ได้แท้ ๆ แต่เขากลับทำให้ลิงยักษ์อย่างตนต้องตื่นตระหนกได้ถึงเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น…
การที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้สักอย่างนี้ ทำให้วานรเผือกอัคนีเริ่มรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ไม่ดีแน่หากจะปล่อยให้ความรู้สึกนี้คงอยู่ต่อไป
อีกไม่นาน…
ชายที่อยู่ตรงหน้ามันจะต้องกลายเป็นกระบี่ที่มาทำร้ายตัวมันเองได้อย่างแน่นอน!
“ตายซะ เจ้ามนุษย์!”
เมื่อความกลัวลืมตาตื่นเป็นความโกรธ แววตาที่ดุร้ายของลิงยักษ์ก็กลับมาแสดงให้เห็นอีกครั้ง มันยกแขนขึ้นสูง ขณะเดียวกันเปลวเพลิงสีแดงก็เข้าไปห้อมล้อมลำแขนใหญ่นั้นไว้ราวกับกำไลสีแดง
ด้วยความเร็วระดับเดียวกับเสียง กำปั้นยักษ์ถูกทุบลงมาด้วยแรงที่มากกว่าทุกที มันทลายกำแพงเสียงและพุ่งลงพื้นดินด้วยเสียงที่ดังกังวาน
ห้วงอากาศที่ขวางกั้นเป็นแรงเสียดทานทางธรรมชาติ ไม่มีผลอะไรเลยกับกำปั้นที่ลุกท่วมไปด้วยไฟนี้ พลังทำลายล้างของมันแม้แต่ห้วงมิติที่มองไม่เห็นยังต้องสั่นสะเทือนไปด้วย
…
ฉู่โม่วยังคงไว้ซึ่งท่วงท่าเช่นเดิม น
