ย์ยุทธ์ทั้งหมดอยู่ภายใต้วงล้อมของสัตว์อสูร พวกเขาเผชิญกับความเสียเปรียบและยังคงเห็นแววพ่ายแพ้
ตอนนี้สัตว์อสูรระดับ 4 ยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นคล้ายจะซ้ำเติมพวกนาง…
“สู้มัน!”
“โจมตีสัตว์อสูร!”
“ถึงตายก็จะถอยไม่ได้!”
ใครบางคนตะโกนขึ้น
สุ้มเสียงที่ทั้งเศร้าและมุ่งมั่นสะเทือนอารมณ์ผู้ฟัง ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาคล้ายมีแรงฮึดขึ้นมา
เฉินซีเวยไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงกระชับกระบี่ในมือแน่น
เธอกินยาอีกเม็ดหนึ่งก่อนจะต่อสู้กับสัตว์อสูร
ไม่นาน หญิงสาวก็ตกเป็นเป้าของสัตว์อสูรระดับ 4 เสียแล้ว
แม้ว่าเฉินซีเวยจะรับมือกับสัตว์อสูรระดับ 3 ได้ แต่เธอก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ อีกทั้งมาถึงขีดจำกัดแล้ว เมื่อต้องเผชิญกับสัตว์อสูรที่มีพลังเทียบเท่ากับปรมาจารย์ยุทธ์ เธอคงไม่อาจต้านทานได้
เด็กสาวสัมผัสถึงไอสังหารที่แผ่ซ่าน จนเธออดไม่ได้ที่จะหลับตาลง
เธอคงทำได้เพียงรอคอยความตายอย่างเงียบเชียบ
“เสียดาย… ฉันยังทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขาไม่ได้เลย”
ใบหน้าของฉู่โม่วผ่านเข้ามาในความคิด เธอได้เพียงถอนหายใจ
ตึ้ง!
ทันใดนั้น
เสียงร้องเล็กแหลมก็สะเทือนทั้งโสตประสาท พร้อมสัมผัสแห่งลมแรงที่ปะทะเรือนหน้า!
เฉินซีเวยลืมตาด้วยสัญชาตญาณ…
ภาพอันน่าประทับใจปรากฏยังสายตา!
หมาป่ายักษ์ซึ่งกำลังกระโจนเข้ามาถูกขวางไว้โดยพญาหงส์ปีทองคำที่มีประกายขนอร่ามทั้งตัว
กรงเล็บของมันจิกลงยังหัวของหมาป่ายักษ์ พลังนั้น ทำให้ผู้ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าล้มตึงหลังจากที่มั
