บทที่ 67 ทิ้งระเบิด และการต่อสู้
ภายนอกฐานลู่หยาง
เมฆดำผืนใหญ่ไร้จุดจบเคลื่อนคลอน ปกคลุมทั่วแผ่นฟ้ากว้าง
มันเป็นคลื่นของสัตว์อสูรที่ประกอบด้วยสัตว์อสูรอันดุร้ายจำนวนมาก
จำนวนของพวกมันยากจะประมาณ
ขณะนั้นเอง พวกมันเคลื่อนที่ปานกระแสน้ำที่สั่งสมพลังมหาศาลไว้ พุ่งตรงมายังที่ตั้งของฐาน
“ยิง!”
บนปราการสูงของฐานลู่หยาง เหล่าผู้ปลุกพลังออกคำสั่งคำรามลั่น
ปัง ปัง ปัง…
สิ้นคำสั่ง ปืนกลขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือช่องของกำแพง ภายใต้การควบคุมพวกมันถูกระดมยิงโดยพร้อมเพรียง ในพริบตานั้น ประการไฟก็จุดสว่างเหนือท้องฟ้า คมกระสุนเป็นดังพายุเหล็ก กระหน่ำรัวยังเมฆครึ้ม
โลกถึงคราวเปลี่ยนไปแล้ว…
แม้ว่าบรรดาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จะไม่สามารถใช้การได้ หากอาวุธปืนที่ไร้ซึ่งชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ยังคงสามารถใช้ได้เป็นอย่างดี!
เพื่อที่จะต่อสู้กับสัตว์อสูร การจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ต้องอาศัยทั้งพรสวรรค์และพลังกาย คนธรรมดาจึงจำต้องหาวิธีเพื่อปกป้องตนเองในอยู่รอดในยุคนี้
เหตุนี้ปืนจึงเป็นอาวุธที่ถูกพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด
เกิดการพัฒนาปืนกลและปืนติดลำกล้องทุกประเภท จนอาจกล่าวได้ว่าคนธรรมดาที่มีปืนในครอบครอง ก็ไม่ต่างอะไรกับเหล่าผู้ปลุกพลัง!
กำแพงสูงของฐานเป็นหนึ่งในมาตรการป้องกันที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องคนธรรมดาที่อาศัยในเมือง บนกำแพงมีทางเดินและช่องสำหรับตั้งอาวุธอยู่เรียงราย พลังจากแรงกระสุนนับว่าน่ากลัวอย่างยิ่ง
ขณะนั้นเอง
กา
