บทที่ 66 ฝูงอสูรโจมตี!
เมื่อฉู่โม่วกลับมาถึงฐานก็พบว่าบรรยากาศทั่วทั้งพื้นที่ดูเคร่งขรึมเหลือเกิน
คงเพราะข่าวที่ส่งกลับมาเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งสิบจากทั้งสองฐาน
ปรมาจารย์ยุทธ์สี่คนตายคาที่ และอีกหกคนได้รับบาดเจ็บสาหัส
สัตว์อสูรที่พึ่งจะกลายเป็นระดับ 5 นั้นดุร้ายและบุกเข้าไปในฐานฉางเฟิง ฐานลู่หยางไม่ได้อยู่ห่างออกไปมากนักและคงจะถูกสัตว์อสูรโจมตีในไม่ช้า ทุกคนเลยดูตึงเครียดกันมาก
ตอนนี้เหลือแค่ปรมาจารย์ยุทธ์เสิ่นจิ้นอยู่ที่ฐาน และปรมาจารย์ยุทธ์ที่ได้รับบาดเจ็บอีกหกคน พวกเขาจะต้านไหวได้ยังไงกัน?
ทุกคนคิดว่าหายนะนั้นใกล้เข้ามาทุกทีและต่างก็ตื่นตระหนก
ฉู่โม่วตรงกลับไปที่บ้าน
อย่างที่คาดไว้ เมื่อเข้าไปในบ้านเขาก็ยังไม่เห็นเฉินซีเวย
แต่เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
[ฉู่โม่ว ตอนที่กลับมาฉันไม่เห็นนายและตามหานายไม่เจอด้วย ช่วงนี้ที่ฐานตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ากลับมาเห็นกระดาษแผ่นนี้ก็อย่าออกไปข้างนอกอีกละ
แต่… ยังไงถึงอยู่ในบ้านไปก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี!
ฐานฉางเฟิงล่มสลายแล้ว ผู้คนหลายแสนคนถูกเข่นฆ่า… ถ้าอย่างนั้นฐานลู่หยางคงไม่รอดเหมือนกัน! มันจะต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของฝูงอสูรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!
แต่ฐานลู่หยางคือบ้านของฉัน! ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ฉันจะหนีไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้หรอก ฉันจะอยู่ที่นี่และนายจะมาฝึกยุทธ์ตอนนี้ไม่ได้… ถ้าเจออะไรไม่ดีเข้าก็รีบออกจากฐานไปให้เร็วที่สุด!
จำไว้ให
