ฉู่โม่ว ผู้ปลุกพลังคนนั้นก็รีบพ่นข้อมูลทุกอย่างที่ตัวเองรู้ออกมา
“ปรมาจารย์ยุทธ์สิบคนจากทั้งสองฐานหลักเจอรังอสูรและเกิดสงครามขึ้นระหว่างสองฝ่าย พวกสัตว์อสูรเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ามันจะพัฒนาขึ้นในวินาทีสุดท้ายและกลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 5!”
“ปรมาจารย์ยุทธ์จากทั้งสองฐานสูญเสียไปมหาศาล มีสี่คนถูกสังหารและอีกหกคนที่เหลือหลบหนีมาได้ แต่ทุกคนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส!”
“สัตว์อสูรระดับ 5 ปล่อยฝูงอสูรมาบุกรุกฐานฉางเฟิงแล้ว… เพราะปรมาจารย์ยุทธ์ของฐานฉางเฟิงส่วนมากถูกสังหาร และคนที่เหลือได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขายื้อไว้ไม่ได้อีกต่อไป หลังจากนั้นแค่สองวันพวกเขาก็พ่ายแพ้!”
“ตอนนี้ภายในรัศมีหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นกิโลเมตรโดยรอบตกอยู่ในอันตราย คลื่นสัตว์อสูรจะไปถึงฐานลู่หยางเมื่อไรก็ได้ ผู้ปลุกพลังมากมายจึงหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด!”
อะไรนะ!
เมื่อได้ยินข้อมูลเหล่านี้ หัวใจของฉู่โม่วก็สั่นสะท้าน
เขาออกไปได้ไม่ถึงสิบวัน สถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้แล้ว!
“ผะ… ผมบอกทุกอย่างที่รู้ไปแล้ว โปรดยกโทษให้ผมได้…”
ผู้ปลุกพลังคนนั้นยังคงร้องขอความเมตตา
แต่ก่อนที่จะได้พูดจบ เขาก็ถูกฉู่โม่วสังหารเสียแล้ว
“ฐานฉางเฟิงแพ้แล้ว และฐานลู่หยางก็จะตามไปอีกในไม่ช้า ผู้คนวุ่นวายและต่างพยายามเอาตัวรอด ไหนจะเรื่องอาหารแล้วก็ยารักษาโรคอีก!”
ฉู่โม่วเข้าใจดี ว่าถึงจะเก่งกาจเพียงใด แต่มนุษย์ก็จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยกัน
“ดูเหมือน
