ผนที่จะสารภาพกับเฉินซีเวยเรื่องที่เขากลายมาเป็นผู้ฝึกยุทธ์อยู่แล้ว
ยังไงเสียพลังกายของชายหนุ่มในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ตอนนี้ก็แข็งแกร่ง ไม่มีภัยอันตรายใด ๆ ที่นอกฐานลู่หยางที่เขาต้องเกรงกลัว และเขาเองก็อยากจะแสดงความแข็งแกร่งของตนให้เธอได้เห็นบ้างแล้วด้วย
ทว่าในขณะที่คิดจะพูดเรื่องนี้ออกไป ฉู่โม่วก็ได้ยินเฉินซีเวยชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน “อันที่จริง ตอนที่อาจารย์ใหญ่เสิ่นจิ้นกับฉันออกไปนอกเมืองกัน พวกเราเจอสถานที่ที่อาจจะมีหญ้าวิญญาณลมที่ใช้สำหรับมอบพลังให้คนอื่น ๆ ได้ ฉันตั้งใจจะเอามันกลับมาให้นายแล้ว แต่เพราะมีเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนก็เลยยังไม่ได้หาให้เลย”
“แต่ไม่ต้องห่วง!”
“หลังจากเรื่องนี้จบลง ฉันจะขอให้อาจารย์ใหญ่เสิ่นจิ้นพาฉันออกไปหาสิ่งนี้กลับมาให้นายใหม่อีกครั้งเอง!”
หลังพูดมาเช่นนั้น
เฉินซีเวยก็มองมายังฉู่โม่วด้วยความมั่นอกมั่นใจบนใบหน้าที่สวยสง่า และกล่าวอย่างหนักแน่น “เพราะงั้น…นายต้องไม่ยอมแพ้นะ! ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้นานที่สุด!”
“อ… อืม…”
เขาทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากพยักหน้าและสูดหายใจเข้าลึก ๆ
จนถึงตอนนี้ เธอยังคงไม่ลืมเรื่องที่จะช่วยตามหาสมบัติบรรพกาลมาเพื่อช่วยปลุกพลังของเขาอยู่เสมอ
ความอ่อนโยนและความตั้งใจของเธอ
มันทำให้ฉู่โม่วรู้สึกซึ้งใจไม่น้อย
เมื่อถึงเวลาแล้วจริง ๆ …เขาจะบอกความจริงกับเธอ
ทว่าตอนนั้นเอง
เฉินซีเวยก็ชิงหันหน้าและเตรียมจะออกจากบ้านไป “ โอเค ถ้างั้นนายก็ดูแลตัวเอ
