บทที่ 59 กลับฐาน
เหนือฟากฟ้า
พญาหงส์ปีกทองคำกำลังโบยบินสร้างเสียงกระพือดังไกลออกไปเป็นวงกว้าง
ปีกความยาวหลายเมตร กรงเล็บที่แหลมคม จะงอยปากที่โค้งได้รูปและขนที่ส่องประกายอร่าม
ภายใต้ดวงอาทิตย์สาดส่อง มันสะท้อนแสงระยิบระยับออกมาอย่างงดงาม
พรึบ!
เทียนเผิงสยายปีกอย่างภาคภูมิใจ มันทำให้นกน้อยที่บินรอบข้าง หรือแม้แต่สัตว์อสูรที่มองขึ้นมาจากบนพื้นดินยังต้องหลบหนีกันออกไปอย่างหวาดผวายามที่บินผ่าน
อันที่จริง มันไม่ได้สนใจสัตว์อสูรหรือนกน้อยที่อ่อนแอกว่าตนเลย
ร่างของพญาหงส์ตัวยักษ์นี้ทวีความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นลำแสงพุ่งผ่านห้วงนภา
เพียงแค่ชั่วพริบตา ร่างของมันก็เคลื่อนจากจุดเดิมมาไกลมากแล้ว
พญาหงส์ปีกทองคำที่ขึ้นชื่อว่าเป็นราชันย์สีทองแห่งฟ้าไกลนั้น ไม่เพียงแค่มีร่างกายที่ใหญ่โตเท่านั้น แต่ยังปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่างกายตลอดเวลา เพิ่มความน่ากลัวของมันไปด้วย!
ทว่า
แม้จะเป็นสัตว์อสูรที่น่ากลัวขนาดนี้แล้วก็จริง
แต่ ณ เวลานี้ บนหลังของมันมีชายหนุ่มผู้สวมชุดดำ… ที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังยืนอยู่
แววตาของเขาสงบนิ่งราวกับไม่ได้สนใจอะไรบนโลกใบนี้เลย
รูปลักษณ์ภายนอกของคนผู้นั้นค่อนข้างหล่อเหลาดูดี อารมณ์ที่สงบไม่ไหวติงนั้นราวกับเทพเจ้าในร่างมนุษย์ที่ลงมาสอดส่องเหตุการณ์บนโลก
คนผู้นี้เป็นใครอื่นไม่ได้อีกนอกเสียจาก… ฉู่โม่ว
ไม่นาน พญาหงส์ปีกทองคำก็ค่อย ๆ ร่อนลงบนเทือกเขาอันซึ่งเป็