บทที่ 54 กระบี่ไร้เทียมทาน!
ด้วยคำสั่งของพญาหงส์ทอง
เสียงของการเข่นฆ่าดังขึ้นอีกครั้งจากทั่วทุกสารทิศ
เพียงแต่คราวนี้มันดูแผ่ขยายเป็นวงกว้างกว่าเก่า
อย่างไรแล้ว
เหล่าอสูรก็ถูกฉู่โม่วกวาดล้างไปจนเกือบหมด จนเหลือสัตว์อสูรอยู่ไม่มากแล้วในตอนนี้
“มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์อสูร ฉู่โม่วก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกลับผิวปากออกมาเสียอย่างนั้น
สีหน้าของเขาดูรื่นเริง
ความสนุกในการต่อสู้เช่นนี้ช่วยให้ฉู่โม่วสั่งสมประสบการณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มกวัดแกว่งกระบี่ไปมาโดยมีสายฟ้าแล่นแปลบปลาบออกมาจากมือซ้ายเป็นครั้งคราว เขาโจมตีที่จุดอ่อนภายนอกขณะฟาดฟันเหล่าสัตว์อสูร
เมื่อใช้พรสวรรค์ผสานกับวิชากระบี่เช่นนี้ ไม่ว่าเขาผ่านไปที่ใดก็จะมีศพอสูรเกลื่อนกลาด
หากการเข่นฆ่าเช่นนี้เกิดขึ้นกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ใครเห็นก็คงเข่าทรุดลงไปบนพื้นด้วยความหวาดผวาแล้ว
เหล่าสัตว์อสูรนั้นดุร้ายตามธรรมชาติ แม้ว่าจะมีสติปัญญาและความคิดเป็นของตัวเองแล้ว พวกมันก็ยังอาศัยอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยการต่อสู้กันเองอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นแล้ว การสังหารเข่นฆ่าของฉู่โม่วจึงไม่ทำให้พวกมันหวาดกลัวนัก ซ้ำร้ายยังปลุกความกล้าในใจจนเหยียบย่ำซากศพของพวกเดียวกันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมดวงตาสีแดงฉานอีกด้วย
ในชั่วขณะนี้ ซากเนื้อและกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นดินผสมกับน้ำฝน จนกลายเป็นแม่น้ำโลหิตที่น่าสะพรึงกลัว
