บทที่ 53 ความเกรี้ยวกราดของพญาหงส์ปีกทองคำ!
พวกมันเป็นฝูงสัตว์อสูรเช่นเดิมด้วยพละกำลังเทียบเท่าเดิม
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์คนนี้ พวกมันกลับสู้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ?!
มันเป็นใครกันแน่?!
ทำไมจู่ ๆ ถึงมาฆ่าสัตว์อสูรทุกตัวที่นี่?!
เหล่าสัตว์อสูรต่างตกตะลึง
แต่ฉู่โม่วก็ยังไม่หยุด
เขาพุ่งตรงเข้าไปกลางฝูงอสูร พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าถูกกระตุ้นสูงขึ้นพร้อมกระบี่วายุอสนีบาต ปรากฏรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวราวกับนรกภูมิแพร่กระจายออกมา
เลือดและอณูแห่งชีวิตในร่างกายเดือดพล่าน ฉู่โม่วกวัดแกว่งกระบี่อย่างไม่ยั้งมือ!
คมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวถูกฟาดฟันออกไป เหล่าสัตว์อสูรถูกตัดหัวตัวแล้วตัวเล่าโดยไม่อาจต้านทานได้
ในพริบตาเดียว สัตว์อสูรหลายสิบตัวก็ได้รับบาดเจ็บหนักและถูกสังหาร
จนถึงตอนนี้
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเลือดทั่วทั้งอากาศ สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ก็แผดเสียงดังลั่น
“ศัตรูบุก!”
“ศัตรูบุก!”
“มนุษย์คนนี้บ้าไปแล้ว ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
“ไปกันเถอะ! ต้องรีบไปฆ่ามัน!”
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแพร่กระจายไปทั่วทั้งเทือกเขา
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนส่งเสียงคำรามและมุ่งหน้ามายังฉู่โม่ว!
แรงกดดันของพวกมันหนักแน่นจนแม้แต่สภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงไป ลมและสายฝนที่สงบลงแล้วเริ่มกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง
กระแสลมผันผวน ห่าฝนเทลงมาจนท้องฟ้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม
พลังของพวกมันช่างน่าเกรงขามจริง ๆ!
แต่ฉู่โม่วไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย…
แม้ว่าจะ
