มีสัตว์อสูรจำนวนมากและแทบทุกตัวก็แข็งแกร่ง แต่ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันเป็นแค่ฝูงสัตว์อสูรทั่วไปเท่านั้น
ช่วงที่ผ่านมา ชายหนุ่มถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้มีฝีมือมากมาย แม้กระทั่งปรมาจารย์ยุทธ์ก็ไม่ทำให้เขาหวาดกลัวที่จะหยิบกระบี่ออกมาต่อสู้
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรพวกนี้ยังถูกเขตแดนลับจำกัดพละกำลังเอาไว้อีกไม่ใช่หรอกหรือ?
ผลก็เหมือนเดิม
ตราบใดที่ความสามารถของพวกมันไม่เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะมีจำนวนมากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์!
โดยเฉพาะกระบี่วายุอสนีบาตของเขาที่เหมาะสมกับการต่อสู้เป็นกลุ่มมากที่สุด ทำให้การสังหารอสูรเหล่านี้ได้ผลลัพธ์น่าพึงพอใจยิ่งขึ้นไปอีก!
ฉู่โม่วไม่ได้แค่พวกดีแต่ท่า
สองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน เหล่าสัตว์อสูรเริ่มใช้กระบวนท่าในขณะที่กระบี่ถูกเงื้อสูงขึ้น ก่อนกระบี่วายุอสนีบาตจะปรากฏให้เห็นในทันใด
มันกวาดล้างทุกสิ่งอย่างราวกับสายลมกระโชก
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่เลือดสาดกระเซ็น!
ณ ตอนนี้
ทันทีที่แสงกระบี่สว่างวาบ สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้ที่สุดก็กระเด็นออกไป! เลือดหลั่งไหลเจิ่งนองปะปนไปกับสายฝนบนพื้นดิน…
ฉู่โม่วไม่หยุดพักแม้แต่น้อย เขายังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง จนไม่ว่าผ่านไปที่ใดก็จะเห็นซากศพและเลือดทั่วทุกหนแห่ง
“มนุษย์ ตายซะ!”
สัตว์อสูรเจ็ดถึงแปดตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
พวกมันล้วนดูอัปลักษณ์
ใบหน้าของฉู่โม่วไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาหันไปพร้อมแสงสว่างเย็นยะเยือกบนคมกระบี่ที่ลอยออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
