!
หลายชีวิตต้องร่วงลงกับพื้นและไม่อาจส่งเสียงใดได้อีก
…
ตู้ม!
ระเบิดสายฟ้าทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างจ้า
ลึกเข้าไปในภูเขา
พญาหงส์ปีกทองคำยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา …ฟังเสียงสายฟ้าคำรามด้วยความไม่สบายใจ
“ราชาหมาป่าสวรรค์ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
มันอดถามด้วยความอัดอั้นใจไม่ได้
“ยังเลย!”
อสูรร่างยักษ์ข้างกายตอบ “ข้าส่งคนออกไปตามหาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมา”
“แปลว่า… ตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวของราชาหมาป่าสวรรค์เลยเหรอ?”
พญาหงส์ปีกทองถามพร้อมขมวดคิ้วแน่น
“ใช่…”
สัตว์อสูรร่างยักษ์พยักหน้า
ครืน…
สายลมกระโชก และเม็ดฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาราวกับเมล็ดถั่ว
พญาหงส์ปีกทองคำได้แต่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ
สายเลือดพญาหงส์ปีกทองคำทำให้มันมีประสาทสัมผัสเป็นเลิศ
ความเย็นยะเยือกในอากาศทำให้มันรู้ได้ทันทีว่ามีบางสิ่งผิดปกติ
ราชาหมาป่าสวรรค์พาฝูงอสูรหลายร้อยตัวไปห้อมล้อม และกดดันมนุษย์ต่างแดนเหล่านั้นไว้อยู่ไม่ไกลจจากที่นี่นัก พละกำลังของพวกมันน่าจะสามารถจัดการมนุษย์ได้ภายในครึ่งวัน
ถึงจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น ก็คงไม่ใช้เวลานานขนาดนี้
แต่ในตอนนี้…
ราชาหมาป่าสวรรค์ออกไปมากกว่าหนึ่งวันแล้ว และยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย
นี่มันแปลกมาก!
ใบหน้าของพญาหงส์ปีกทองคำเต็มไปด้วยความกังวล
ตอนนั้นเอง
สายฟ้าผ่ากลางท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงเปรี้ยงปร้างราวกับนภาและปฐพีกำลังส่งเสียงคำราม
สัตว์อสูรโดยรอบต่างพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเสียงอสนีบาตและพายุฟ้าคะ
