บทที่ 52 หนึ่งคน หนึ่งกระบี่ ฝูงสัตว์อสูร!
ณ ป่ากลางเทือกเขาในเขตแดนลับ
พื้นที่นี้เป็นเนินเขาขึ้นและลง ต้นไม้โดยรอบเขียวชอุ่มและอุดมสมบูรณ์
ดูมีชีวิตชีวามาก
แต่
หากมองดูให้ดีก็จะเห็นว่ามีชิ้นส่วนกระดูกและร่างหลากหลายรูปแบบอยู่ทั่วทั้งเทือกเขา
สัตว์อสูรบางส่วนที่มีสติปัญญาอย่างมนุษย์ก็เดินไปมาตามใจชอบ ทั้งเป็นกลุ่มสามถึงห้าตัวหรือเดินอยู่ตัวเดียว ทั่วทั้งพื้นที่เต็มไปด้วยรัศมีดุร้ายและกระหายเลือด
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร
สายลมเริ่มพัดพาและมีฝนตกลงมา
เม็ดฝนเย็นยะเยือกตกลงบนร่างกายของฉู่โม่ว
เสียงลมร้องหวีดหวิว ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆครึ้ม และได้ยินเสียงฟ้าร้องมาจากไกล ๆ
พื้นดินเป็นสีดำสนิท และไม่มีแสงอาทิตย์แม้แต่น้อย
เป็นความเหน็บหนาวและเปล่าเปลี่ยวจนไม่อาจอธิบายได้
หลังจากที่ตัดสินใจห้อมล้อมสัตว์อสูรเหล่านี้ไว้ ฉู่โม่วก็รีดข้อมูลมาจากตัวที่ยังมีลมหายใจอยู่
มันไม่ใช่การรีดข้อมูลเสียด้วยซ้ำ
เพราะเมื่อฉู่โม่วเอ่ยถาม พวกมันก็ตอบทันที
อาจเพราะชายหนุ่มเป็นฝ่ายเข้าหาพวกมันก่อน และพวกมันคิดว่าตนต้องตายอย่างแน่นอนจึงไม่กล้าขัดขืน
หลังจากรู้ตำแหน่งที่แน่นอน ฉู่โม่วก็มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายโดยใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง
เมื่อเห็นเทือกเขาอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มก็ไม่รีบร้อนอีกต่อไป
เขาเดินช้า ๆ และดื่มด่ำไปกับลมฝน
เม็ดฝนร่วงลงบนร่างกายซึ่งไม่ทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียก แต่พวกมันกลับไหลลงไปบนพื้น
ผู้ฝึกยุทธ์
