นีเอาตัวรอด
แล้วมนุษย์จะกล้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?
นั่นมันรนหาที่ตายชัด ๆ!
สัตว์อสูรเหล่านี้จึงเกียจคร้านเป็นอย่างมาก
และตอนนี้
อสูรหมาป่ายักษ์ตัวหนึ่งนอนหลับปุ๋ยอยู่บนพื้น
ผิวกายมันสัมผัสสายลมที่พัดเข้ามาตรงหน้า ก่อนจะยืดเหยียดร่างกายอย่างเฉื่อยชา
ทันใดนั้น! มันก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรผิดแปลกไป
ในสายลมนั้น
ดูเหมือนว่า… มันจะปนไปด้วยกลิ่นอายความกระหายเลือด?
มันลืมตาขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
แต่ก็เห็นเพียงแค่ร่างของเพื่อนอีกสามตัวโดยรอบ
ก่อนจะได้ตอบโต้ เสียงกระบี่เบา ๆ พลันดังขึ้น
วินาทีต่อมา
อสูรหมาป่ายักษ์พลันเห็นคมกระบี่ตรงเข้ามาที่หน้าด้วยความเร็วที่ไม่อาจอธิบายได้เต็มทั้งสองตา
“ฉัวะ!”
ด้วยเสียงกระบี่ฟันเนื้อสด ๆ อสูรหมาป่ายักษ์สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่คอ และพลังอณูแห่งชีวิตที่หลั่งไหลออกไปจากร่างกายอย่างรวดเร็ว!
“ม… มนุษย์…”
มันเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง สีหน้าราวกับว่าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่จะได้อ้าปาก โลกทั้งใบก็กลายเป็นมืดดำและไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว
หลังจากที่สังหารสัตว์อสูรทั้งสี่ตัว ฉู่โม่วก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเป็นครั้งที่สองและเดินต่อไป
เขาเดินถือกระบี่เข้าไปในป่าทึบและค่อย ๆ เข้าใกล้ส่วนลึกของเทือกเขา
ขณะที่เดินขึ้นไปตามภูเขา ชายหนุ่มก็เห็นภาพทิวทัศน์ข้างทาง
มีลำธารขนาดเล็กอยู่ถัดไปจากเส้นทาง ซึ่งไหลตั้งแต่ยอดจนถึงตีนเขาและโปร่งใสอย่างถึงที่สุด
ฉู่โม่วมองดูด้วย
