่มของพวกมัน เป็นสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายเซนทอร์พูดขึ้นด้วยความอิ่มเอมใจ
ได้ยินเช่นนั้น
หมาป่ายักษ์ที่มีขนสีเงินปกคลุมร่างกายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พ่นลมหายใจเย็นยะเยือกออกมา สิ่งนั้นพูดขึ้นพร้อมกับแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาจากดวงตา “เป็นแค่ขยะแบบนี้ก็ดีแล้วนี่?”
“เมื่อไหร่ก็ตามที่เรากำจัดพวกมนุษย์นี่จนหมดสิ้น ได้แผ่นหมื่นบุปผามาและออกจากที่นี่ไปแล้ว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องถูกกดขี่เอาไว้อีกต่อไป! ด้วยพลังของพวกเราเมื่อเวลานั้นมาถึง มีหรือที่โลกใบนี้จะหลุดไปเป็นของคนอื่น?”
“ไว้ถึงตอนนั้น พวกมนุษย์จะกลายเป็นอาหารให้พวกเราอย่างแน่นอน!”
พูดจบ
ในแววตาของหมาป่าตัวยักษ์ก็ปรากฏร่องรอยของความละโมบขึ้นมา
“ดี!”
“ถ้าถึงตอนนั้นแล้ว พวกมนุษย์ที่เหลือจะถูกจับเป็นเชลย แล้วข้าจะกินพวกมันวันละสิบคนไปเลย!… ไม่สิ วันละร้อยไปเลยดีกว่า!”
“อา! ข้าเองก็อยากกินพวกมนุษย์เยอะ ๆ บ้างเหมือนกัน!”
ฟังถ้อยคำของหมาป่ายักษ์แล้ว สัตว์อสูรตนอื่นที่อยู่ใกล้ ๆ ก็จินตนาการตามไปด้วย
อย่างไรก็ตาม
ในจังหวะที่กำลังเพ้อฝันกันนั้นเอง
“ฆ่าเจ้านั่นซะ!”
เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากเบื้องล่างของหน้าผา
ทันทีทันใด
ร่างของผู้ที่พูดก็ถูกคมกระบี่ที่รวดเร็วเช่นสายลมฟาดฟันและล้มตายไปในทันที
“แข็งแกร่งอะไรขนาดนี้!?”
“เจ้านั่นมันเป็นใคร?”
“มีใครอยากจะลงไปฆ่าไอ้มนุษย์นั่นบ้าง?”
ความเกรี้ยวกราดปรากฏขึ้นในแววตาของหมาป่ายักษ์ มันพูดพร้อมพ่นลมหายใจ
สิ้นเสียงกล่
