แดนของตระกูลเซียวของเขา”
จินเฟยตอนนี้ก็เชื่อคำพูดของคนขับรถม้าแล้ว แค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที “เพิ่งจะออกจากเขาก็วิ่งมาที่นี่มาอวดบารมี ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี หรือว่าสนามรบชายแดนวิหคอุดรที่ตระกูลเซียวของเขาเฝ้าอยู่ ยังไม่วุ่นวายพอรึ!”
“นี่!”
ในห้องโดยสาร เซียวจื่อเซวียนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลับอดทนไม่ไหวโกรธจัด “เจ้าพูดจาอย่างไร พวกเราช่วยตระกูลจินของพวกเจ้าแก้ไขปัญหาภัยอสูร ยังจะมาโทษว่าเป็นความผิดของพวกเราอีกรึ!”
“หืม?”
เมื่อได้ยินเสียงตะคอกของเจ้าอ้วนน้อยนี้ ทั้งสองคนก็ชะงักไป
จินเฟยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าว “เจ้าคือบุตรหลานตระกูลเซียวรึ?”
“แน่นอน!” เซียวจื่อเซวียนหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
ศิษย์สำนักศึกษาตำหนักจันทน์เหล่านี้ ไม่น่าจะกล้าปลอมเป็นตระกูลเซียว… จินเฟยก็พลันรู้สึกอับอายอยู่บ้าง เดิมทีแค่พูดลับหลังสองสามประโยคแสดงความไม่พอใจ ผลคือถูกอีกฝ่ายได้ยินเข้าพอดี
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หากยอมรับผิดอีกก็ไม่พ้นที่จะทำให้ตระกูลจินเสียชื่อเสียง เขาทำหน้าเย็นชากล่าว “สามารถปะปนเข้าไปในสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ได้ ศิษย์ตระกูลเซียว พรสวรรค์ก็คงจะแค่นี้แหละ”
“เจ้า!”
คำพูดนี้ถือว่ายั่วโมโหทุกคนแล้ว
ตำหนักจันทน์อ
