บทที่ 45 การรวมตัว
เขายังคงเดินหน้าไปตามเส้นทางที่สัญญาณปรากฏ
ผ่านไปแล้วครึ่งทาง
ระหว่างทาง ฉู่โม่วพบกับของดีอยู่บ้าง แน่นอนว่าเขาไม่ลืมเก็บพวกมันมาด้วย
นี่เพิ่งผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้นนับแต่ที่เข้ามาในเขตแดนลับ ฉู่โม่วรวบรวมหญ้าวิญญาณลมได้มากจนพอใจแล้ว จากเดิมที่เขาเคยตื่นตาประหลาดใจ แต่บัดนี้เหลือเพียงความเฉยเมยเท่านั้น
ครั้นเมื่อย่อลงต่อหน้าโสมแปดร้อยปี เขาค่อย ๆ ถอนมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ชายหนุ่มปัดเศษดินเศษตะกอนบนรากด้วยความเบามือ จากนั้นจึงหยิบเอากล่องหยกออกจากถุงเก็บของแล้วใช้มันเป็นภาชนะบรรจุพืชพรรณที่แผ่หน่อและรากหนาแน่น
เมื่อเสร็จแล้วก็ถึงเวลาลุยต่อ
โดยไม่มีใครคาดคิด จู่ ๆ เขาจะเปลี่ยนท่าทีและหันเหความสนใจไปยังสถานที่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก
ฝูงหมาป่านับสิบเข้ามารายล้อมเขา พวกมันมีรูปร่างใหญ่โตพร้อมกับรอยยิ้มแสยะจนเห็นเขี้ยววาววับ
แต่ละตัวล้วนส่งกลิ่นอายดุร้าย ดวงตาสีเขียวของมันเป็นประกายขณะจ้องมองยังฉู่โม่วอย่างหิวกระหาย
“นี่มันสัตว์อสูรระดับ 2!”
“หมาป่าหลังคราม!”
แววตาของฉู่โม่วมืดหม่นลง ฝ่ามือข้างหนึ่งกระชับกระบี่
เฉียดฉิวชะมัด
กรร! กรร!
หมาป่าอสูรเหล่านั้นต่างกระโจนตัวเข้ามา หมายจะล้อมฉู่โม่วทุกทิศทาง!
ทันใดนั้นเอง…
ชิ้ง!
กระบี่ถูกดึงออกจากฝักอย่างรวดเร็ว
ฉู่โม่วเปรยสายตาคมกริบไปมอง ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ต่างจากสายฟ้าแรงสูง เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของบรรดาสัตว์อส
