ยสัญชาตญาณจากการดิ้นรนเอาตัวรอดมานานในชีวิตก่อนหน้า
หากมีอะไรผิดแปลกไปก็แปลว่าจะต้องมีตัวต้นเหตุ
การที่อสูรเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมไปต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่
และมันต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน!
ฉู่โม่วเล็งเห็นเรื่องนี้และไม่อยากจะเชื่อว่าเหล่าผู้บริหารระดับสูงของฐานยังคิดไม่ได้
บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาคาดการณ์ถึงความหนักหนาของเรื่องนี้แล้ว จึงได้ส่งปรมาจารย์ยุทธ์ห้าคนและผู้ปลุกพลังส่วนมากในฐานออกไปตรวจสอบสถานการณ์
‘ดูเหมือนว่าฐานฉางเฟิงจะไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกแล้ว’
ฉู่โม่วคิดในใจ
โชคยังดีที่วันนี้พวกเขาจะได้กลับไปที่ฐานลู่หยาง
ที่นั่นยังคงปลอดภัยดี
เพียงแต่ว่า…
ถึงแม้ฐานลู่หยางจะห่างไปจากฐานฉางเฟิงกว่าหลายกิโลเมตร มันก็อาจได้รับผลกระทบและอันตราย
‘พลัง!’
‘สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือพลัง!’
‘ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด วิธีนี้เท่านั้นที่เราจะปกป้องตัวเองเมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายได้!’
‘เมื่อกลับไปถึงฐานลู่หยาง เราต้องปลีกตัวไปฝึกฝนและเข้าสู่ขั้นจอมยุทธ์ให้เร็วที่สุด!’
…
บ่ายวันนั้น
เฉียนหยวนจัดการสมบัติและเตรียมพร้อมเดินทางกลับ
อาจารย์ซุนอู๋ไปส่งพวกเขาที่ประตูฐานด้วยตัวเองและดูพวกเขาจากไป
พวกเขาเดินทางตามเส้นทางเดิม
เมื่อเทียบกับขามาแล้ว คราวนี้ราบรื่นกว่ามาก
เพราะไม่ต้องเจอกับพังพอนมายาอีกครั้งจึงไม่ติดขัดอะไรทั้งสิ้น
ไม่กี่วันหลังจากนั้น
ในที่สุด ทีมเฉพาะกิจก็กลับไปถึงบริเวณฐาน
