สูรร้ายตนนี้ไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป และตายลงเพราะพิษบาดแผลแทบจะทันที
…
สถานการณ์คลี่คลาย
ฉู่โม่วกลับมาหาเด็กหญิงตัวน้อยและเตรียมที่จะปลอบประโลมเธอ
“เหยียนเหยียน! เหยียนเหยียนอยู่ไหนลูก…”
ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวที่กำลังหวาดผวากับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นก็รีบวิ่งเข้ามายังบริเวณดังกล่าว เมื่อหันมาเห็นเด็กหญิง เธอก็วิ่งเข้าไปหาและกอดร่างเล็กนั้นไว้ในอ้อมแขน “เหยียนเหยียน! ลูกทำแม่หัวใจจะวายเลยรู้ไหม! ลูกบาดเจ็บที่ไหนหรือเปล่า?”
“แม่คะ หนูไม่เป็นไร”
ตอนนั้นเด็กหญิงเลิกร้องไห้ไปแล้ว เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใส “พี่ชายคนนี้ช่วยหนูเอาไว้”
ได้ยินดังนั้น ผู้เป็นแม่ก็หันไปหาฉู่โม่ว เธอโค้งให้เขาด้วยสีหน้าขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
“ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะท่านผู้ฝึกยุทธ์ ขอบคุณที่ช่วยลูกสาวของฉันไว้ หากไม่ได้ท่าน… ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง!”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ”
ฉู่โม่วโบกมือ “ถ้ายังไงรีบกลับบ้านไปพร้อมกับเจ้าตัวเล็กก่อนเถอะครับ ที่นี่ยังไม่สงบดีนักหรอก”
“ค่ะ! ได้เลยค่ะ ฉันจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย!”
เธอโค้่งคำนับให้อีกสองครั้งก่อนกล่าวขอบคุณทิ้งท้าย และรีบอุ้มร่างของเด็กหญิงขึ้นมา
“บ๊ายบายค่ะ พี่ชาย”
เจ็าตัวเล็กโบกไม้โบกมือให้ฉู่โม่ว
เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรนอกจากยิ้มให้เพียงเท่านั้น
จากนั้นไม่นาน… รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป
ตอนนั้นเอง ทีมรักษาความปลอดภัยก็เข้ามาในพื้นที่ ก่อนกระจายตัวกันไปตร
