วจสอบสถานการณ์และรักษาบาดแผลให้ชาวเมืองที่บาดเจ็บ
ฉู่โม่วไม่ได้อยู่รอพบคนเหล่านี้ แน่นอน… เขาปลีกตัวไปเพื่อเก็บซากและเลือดอสูรมาก่อนจะปลีกตัวหายไปในฝูงชน
ระหว่างทางกลับ
คำถามข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาภายในห้วงความคิดของเขา
เกิดอะไรขึ้นกับฐานฉางเฟิง?
บรรยากาศน่าอึดอัดใจที่ปกคลุมไปทั่วทั้งฐานแห่งนี้คืออะไรกันแน่?
ไหนจะที่สัตว์อสูรตัวนั้นบุกเข้ามาได้อีก
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่กำลังบ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่ปกติ
โลกเปลี่ยนไปก็ตั้งนานแล้ว
มนุษย์สามารถตั้งถิ่นฐานใหม่โดยมีพลังของเหล่าผู้ปลุกพลังช่วยสนับสนุน
หลังจากหลายปีที่เริ่มกลับมาพัฒนาเผ่าพันธุ์ตนเองได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เก่งกาจเทียบเท่าสัตว์อสูร แต่พวกเขาก็ไม่ใช่เหยื่อที่จะโดนล่าเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป
ไม่ควรจะมีสัตว์อสูรอยู่ในยี่สิบกิโลเมตรจากตัวฐาน และภายในระยะร้อยกิโลเมตรรอบตัวฐานก็ไม่ควรจะมีสัตว์อสูรระดับ 3 หรือสูงกว่านั้นปรากฏตัวด้วย!
หากมีการพบเจอจะต้องรีบกำจัดก่อนที่มันจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น!
ทั้งนี้แต่ละฐานเองก็มีกำแพงหนาสูง ผนวกกับมีเหล่าผู้ฝึกยุทธ์คอยตรวจตราสถานการณ์โดยรอบอยู่ตลอด
พูดกันตามตรง
ตราบใดก็ตามที่ฐานแห่งนี้อยู่ภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่มีทางเลยที่จะมีสัตว์อสูรบุกเข้ามาได้
แล้วยิ่งเป็นสัตว์อสูรระดับนี้ด้วย!
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น!
“ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ฉู่โม่วหวาดระแวงอยู่ในใจ
