บทที่ 38 กลืนกินพลังห้วงมิติ!
ในทันทีที่พังพอนมายาตายลง วิกฤตที่ทีมเฉพาะกิจต้องพบเจอก็พลอยมลายหายไปด้วย
ทุกคนช่วยกันนำร่างของผู้เสียชีวิตที่สามารถเก็บกู้ได้ไปฝังไว้ด้วยกัน ในส่วนของผู้ที่ไม่เหลือร่างกายให้ฝัง พวกเขาจะทำป้ายหลุมฝังศพไว้ให้และดื่มไว้อาลัยแก่ความตายของพวกเขาอย่างสงบ หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เตรียมตัวเดินทางกันต่อไป
ทางด้านศพของพังพอนมายา สิ่งนี้ตกเป็นของฉู่โม่วโดยปริยาย
อสูรร้ายตนนี้มีพลังแหวกมิติ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉู่โม่วต้องการมาก ๆ
แต่เพราะเวลานี้ยังเป็นช่วงเวลาเดินทาง เขาจึงทำได้เพียงเก็บซากของมันไว้ก่อนเพื่อรอเวลาแยกย้ายไปพักผ่อน เขาถึงค่อยมากำจัดมันทีหลัง
ทีมเฉพาะกิจเคลื่อนทัพอีกครั้ง
บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกเขาเพิ่งจะผ่านสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานกันมา มันเลยทำให้การเดินทางหลังจากนี้ ทุกคนค่อนข้างจะเงียบและระมัดระวังตัวกันมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
โชคดีที่ตลอดการเดินทางที่เหลือนั้น พวกเขาไม่พบเจอกับอันตรายใด ๆ
เย็นวันนั้น
ก่อนที่ราตรีกาลจะเข้าครอบงำ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปลายทาง…
ฐานฉางเฟิง!
“พวกเรามาถึงกันแล้ว!”
วินาทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาถึงตัวฐาน
ทุกคนรวมถึงฉู่โม่วด้วยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“คุณเฉียน ในที่สุดพวกคุณก็มาถึงกันแล้ว!”
ตอนนั้นเอง หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าผู้ที่มาถึงเป็นเฉียนหยวน ผู้ฝึกยุทธ์มากมายที่มารอด้านหน้าประตูฐานก็รีบเดินเข้
