แถมสัตว์อสูรตนนั้นยังเป็นพังพอนมายาที่มีพลังในการเปิดมิติอยู่ด้วยแพร่สะพัดออกไป แม้ว่ามันจะสามารถสร้างชื่อเสียงก็จริง แต่มันจะทำให้คนอื่นมองเขาด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
บางทีอาจทำให้ใครบางคนวางแผนลอบโจมตีฉู่โม่วเลยก็ได้ แม้ความเป็นไปได้จะน้อย แต่ไม่ให้มันเกิดเลยย่อมดีกว่า
เฉียนหยวนนั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะตลอดช่วงชีวิต ดังนั้นย่อมต้องเข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว
ด้วยความช่วยเหลือแม้จะเล็กน้อยจากเฉียนหยวนนี้ มันทำให้ฉู่โม่วรู้สึกขอบจากใจจริง
พลันเมื่อจอมยุทธ์ตระกูลซุนได้ยินเช่นนั้น เขาเองก็ตกใจเช่นกัน
แต่เมื่อเห็นว่าเฉียนหยวนดูจะไม่อยากพูดถึงรายละเอียดเรื่องที่เกิดนัก เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อและรีบหันไปพาคนเหล่านี้ไปยังที่พักที่หอการค้าหยกแก้วจัดเตรียมไว้ให้พักใหญ่ ๆ แล้วทันที
…
ในช่วงเย็นวันเดียวกัน หลังจากอาบน้ำอาบท่ากันเสร็จแล้ว ทุกคนก็มารวมตัวกันที่งานเลี้ยงที่ตระกูลซุนนจัดแจงไว้ให้
ณ โต๊ะในงานเลี้ยง ทุกคนต่างพากันดื่มสังสรรค์
ดื่มด่ำไปกับความสงบสุขที่หาได้ยากในช่วงเวลานี้
ฉู่โม่วเองก็ทานอาหารในงานอยู่เงียบ ๆ พักใหญ่ พอเขารู้สึกอิ่มก็พูดคุยกับคนอื่นสักหน่อย ก่อนแยกตัวกลับออกจากงานเลี้ยงไปก่อน
ในสายตาของซุนอู๋ชี่ ฉู่โม่วก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ทั่ว ๆ ไป ดังนั้นเข้าจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
กลับมาถึงห้องของตน
ฉู่โม่วล้างหน้าล้างตาแล้วหยิบเอาร่างของพังพอนมายาออกมาจากถุงเก็บของ
สัตว์อสูรตนนี้
