บทที่ 37 เล่นสนุก กับ หนึ่งกระบี่
ความตึงเครียดแผ่คลุมไปทั่วทุกบริเวณ
มันกัดกินหัวใจของทุกคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
พังพอนมายากลายเป็นผู้ล่าในสนามรบไปแล้ว
ในทุก ๆ ครั้งที่มันปรากฏตัวขึ้นมา ผู้ฝึกยุทธ์หนึ่งคนจะถูกฆ่าตายอย่างเหี้ยมโหด
เพียงไม่นาน ผู้ฝึกยุทธ์หกคนก็ตายลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ท่ามกลางผู้เสียชีวิตทั้งหกคน บางคนก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง แต่ไม่ว่าจะอยู่ระดับไหน ทุกคนล้วนแต่เป็นคนแข็งแกร่งจนมีชื่อเสียงภายในฐานกันทั้งนั้น ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะต้องมาตายอย่างน่าอนาถใจ ณ ที่แห่งนี้
พวกเขาไม่เห็นหน้าตาสิ่งที่พรากชีวิตตนไปอย่างชัดเจนด้วยซ้ำ
ความกลัวลั่นไกจนเตลิด ทำให้พวกเขาควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้ และความเงียบสงบภายนอกทำให้ไม่อาจรับรู้ถึงอันตรายที่จะเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อย
“อ๊ากกกกก ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
“ออกมาสิวะ! ออกมาสิไอ้สวะ!”
ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งที่ไม่สามารถทนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศชวนกดดันเช่นนี้ได้ ก็วิ่งออกจากกลุ่มไปโหวกเหวกเสียงดัง ระหว่างนั้นก็ใช้กระบี่ยาวฟาดฟันอากาศไปมาพลางตะโกนอย่างต่อเนื่อง “ออกมา! ออกมาเซ่!”
“สวีฮ่าว! อย่ากระโตกกระตาก! รีบกลับมารวมกลุ่มซะ!”
เมื่อเห็นพวกพ้องสติแตกเช่นนั้น จอมยุทธ์คนหนึ่งที่กำลังใช้สมาธิก็หน้าเสีย เขาตะโกนเรียกให้อีกฝ่ายกลับมา แต่เหมือนว่าจะสายเกินไป
ร่างสีขาวปรากฏขึ้นในอากาศ ก่อนจะใช้กรงเล็บของมันฟาดฟันลงไปที่สวีฮ่าว!
ทันทีที่มันโจมตีใส
