่ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ผู้เตลิดออกจากกลุ่มไปเรียบร้อยแล้ว
…ร่างของมันก็หายไปอีกครั้ง
สวีฮ่าวแข็งนิ่งไปทั้งตัว ก่อนจะล้มลงไปบนพื้นแน่นิ่งไป
เขาตายไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม ความตายนั้นกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขาแสดงสีหน้าผ่อนคลายออกมาเสียอย่างงั้น
“แมวกับหนูงั้นเหรอ…”
“มันกำลังมองว่านี่คือการเล่น! และมันจะไม่หยุดจนกว่าเราจะตายกันหมด!”
จากการสังเกตสถานการณ์มาครู่ใหญ่ ๆ เฉียนหยวนก็หน้าซีดลงขณะพูดขึ้นด้วยเสียงหนักอึ้ง
การที่พังพอนมายาตัวนี้ไม่ได้กำจัดพวกเขาทั้งหมดในทีเดียว แต่เลือกที่จะผลุบ ๆ โผล่ ๆ แล้วฆ่าทีละคนนั้น คือการขู่ให้หวาดกลัว และรู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้
และเมื่อทุกคนตระหนักได้ถึงสิ่งเดียวกัน หัวใจของพวกเขาก็ดิ่งตกกันหมด
ฉู่โม่วเองก็เช่นกัน…
พังพอนมายาตัวนี้เคลื่อนที่ได้ไร้ร่องรอยเหมือนกระแสไฟฟ้า! แถมมันยังตอบสนองเร็วอีก แม้แต่เขายังเห็นเพียงเงาเลือนรางเท่านั้นเลย
‘ไม่มั่นใจว่าความเร็วของตัวเองจะจับหรือฆ่ามันได้เลยวุ้ย’
เขาคิดในใจ
ในตอนนี้ ทุกคนที่เหลืออยู่ต่างพากันกลั้นหายใจ มีเพียงเสียงของลมที่พัดกระโชกจากทางป่าใหญ่เท่านั้น ทว่าตอนนั้นเอง เสียงทุกอย่างเหมือนจะนัดกันเงียบลงไป …เงียบราวกับไม่มีอะไรอยู่ที่นี่เลย
เงียบ…
จนทำให้ทุกคนสามารถได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกได้
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่
จู่ ๆ เสียงของอากาศที่โดนทลายออกก็ดังขึ้นมาอีกครั
