นี้กำลังกักบริเวณ เพื่อไม่ให้พังพอนมายาสามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้สะดวก
สิ่งเหล่านี้…
แต่หากเพ่งมองให้ชัด พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่เห็นนี้ไม่ใช่คลื่นแสงที่พุ่งผ่านไปมา หากแต่มีสภาพเหมือนคมกระบี่ที่กำลังเชือดเฉือนเป้าหมายอยู่ต่างหาก!
คลื่นกระบี่นี้ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรงลงเลย กลับกันมันยิ่งสะสมความเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นก็ยิ่งทวีคูณความรุนแรงเพิ่มขึ้นไปด้วย!
และแล้ว ในขณะที่ทุกคนกำลังมองภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจพร้อมกับอุทานด้วยความอึ้งอยู่นั้นเอง
ฉัวะ!!
ด้วยเสียงที่เหมือนบางสิ่งบางอย่างถูกของมีคมปาดจนเกิดบาดแผล หนึ่งในคลื่นกระบี่มหาศาลนั้นก็เข้าปะทะกับพังพอนมายาได้แล้ว!
สร้างบาดแผลได้ในที่สุด!
หรือนี่จะเป็นสัญญาณแห่งการโต้กลับ?
ฉู่โม่วสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าสายตาคึกคักของพังพอนมายานั้นตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความตกใจและแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว มันกำลังหวาดกลัวมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า เหตุใดถึงสามารถตามความเร็วของมันทันได้? อีกทั้งทำไมคนผู้นี้ถึงโจมตีได้รวดเร็วขนาดนี้!
และเพราะความสงสัย ร่างของมันก็หยุดชะงักไปชั่วขณะด้วย
ถึงแม้จะเป็นเพียงไม่ถึงวินาที
แต่มันก็มากพอแล้ว!
ร่างของฉู่โม่วที่ปรากฏตัวจากไหนไม่รู้ด้วยกระบวนท่าย่างก้าวหมอกควัน… ชักกระบี่ยาวของตัวออกมาอีกครั้ง! และฟาดฟันลงไปบนร่างของพังพอนมายาอย่างรุนแรง!!
ฉัวะ!
เลือดสีแดงเข้มพุ่งพรวดออกมาจากปากแผลบนร่างของมันราวกับเป็นเม็ดฝนสีแด
