งที่ไหลบากลงมาจากท้องฟ้า
ร่างของพังพอนมายาที่โชกเลือดร่วงลงมาสู่พื้นดิน
มันดูเหมือนจะพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ด้วยปากแผลที่ค่อนข้างใหญ่ รวมไปถึงคลื่นกระบี่ที่ไม่ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้ คมมีดที่เกรี้ยวกราดเหล่านั้นดิ่งลงมาจากฟากฟ้าและเข้าเชือดเฉือนเส้นลมปราณของเป้าหมายต่ออย่างคลุ้มคลั่งก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปเอง
ผ่านไปพักใหญ่… ในที่สุดสัตว์อสูรตัวร้ายจึงได้ตายลงอย่างสมบูรณ์!
สัตว์อสูรขนาดกลางระดับ 3 พังพอนมายา ถูกกำจัด!
…
“นี่มัน… ตายแล้วเหรอ?”
“พังพอนเวรนี่ที่เป็นปัญหาแม้กระทั่งกับพวกจอมยุทธ์นั่น มันตายแล้วจริง ๆ เหรอ?”
เมื่อมองไปยังร่างที่แน่นิ่งของอสูรพังพอน…
ทุกคนต่างทำใจยากที่จะเชื่อ
ก่อนหน้านี้ไม่นานนัก พวกเขาเพิ่งจะตกอยู่ในความสิ้นหวังกันไปแท้ ๆ …การเผชิญหน้ากับพังพอนมายาทำให้เหล่าคนแข็งแกร่งไม่ได้ต่างอะไรกับหนูที่โดนแมวคุมเชิงเอาไว้เลย
ทว่าพอมาตอนนี้ สิ่งที่กำลังหวาดกลัวนั้นกลายเป็นเพียงซากศพไร้วิญญาณไปเสียแล้ว
ด้วยความแข็งแกร่งคนละชั้น เลยทำให้พวกเขาแทบจะไม่เชื่อกันเลยว่านี่เป็นเรื่องจริง
ไม่ต่างอะไรกับความฝัน
ใช้เวลาครู่ใหญ่ก่อนที่ทุกคนจะได้สติกลับคืนมา และตระหนักได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เป็นเรื่องจริง
และเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ทุกสายตาตกไปอยู่ที่ฉู่โม่วผู้เป็นคนสังหารพังพอนมายาตัวนี้!
ในแววตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเคารพ …แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกลั
