ศดังขึ้นมา
พังพอนมายาปรากฏตัวออกมาจากมิติของมันอีกครั้ง และมันยังคงทำเช่นเดิม คือเข้าโจมตีทีมเฉพาะกิจด้วยกรงเล็บแหลมที่ฝ่ามือ พร้อมจะกำจัดพวกเขาทิ้งทั้งหมด!
“มันมาทางฉันแล้ว!”
ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมควงกระบี่ของตนออกมาและฟันไปยังเป้าหมาย!
ทว่า… เขาช้าเกินไป
การโจมตีนั้นไม่โดนตัวพังพอนมายาแม้แต่น้อย กลับกัน… สัตว์อสูรตัวร้ายนี่ยังเป็นฝ่ายโจมตีสวนเข้ามาด้วยกรงเล็บอันแหลมคม ตะปบเข้าที่กลางอก ก่อนจะควักเอาหัวใจของผู้เคราะห์ร้ายออกมา!
เห็นเช่นนั้น ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ก็รีบหันกลับมาแล้วฟันมันด้วยกระบี่อย่างรวดเร็ว
การโจมตีประสานนั้นจะสร้างผลสัมฤทธิ์ได้ในครั้งเดียวเท่านั้น!
ทว่าร่างของพังพอนมายาหายกลับไปในมิติอย่างไร้ร่องรอยทันที!
