้นก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงจนต้องขมวดคิ้วขึ้นมา
แต่เพียงครู่เดียว… อารมณ์เขาก็มาเรียบเฉยดังปกติ
ชายหนุ่มยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างใจเย็น
ที่ด้านหลังเขา
บนถนนอันเงียบเชียบ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ดูดาษดื่นทั่วไปสองคนกำลังเดินตามหลังมาอยู่ไม่ไกลนัก
ทว่าเพียงแค่โค้งเดียว หลังจากที่ฉู่โม่วเลี้ยวเข้าไป ทั้งสองก็พบว่าฉู่โม่วที่เป็นเป้าหมายนั้นหายไปแล้ว! พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหันมองกันและกันด้วยความประหลาดใจ
“พวกนายตามหาฉันอยู่เหรอ?”
ตอนนั้นเอง
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่ด้านหลังทั้งสอง
“บ้าเอ๊ย พวกเราถูกเจอตัวแล้ว!”
“หนีก่อน!”
ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสองหน้าเปลี่ยนสี ไวเท่าความคิด พวกเขาเผ่นหนีไปในทันที
พวกเขารู้แล้วว่าเค่อเหนียนถูกฉู่โม่วฆ่าตายไป เพราะงั้นจึงไม่คิดว่าพวกตนจะสามารถประมือกับฉู่โม่วได้โดยที่ไม่กลายเป็นศพไปเสียก่อน
แต่ก็เท่านั้น…
เพราะแม้ว่าทั้งสองจะตอบสนองได้รวดเร็วขนาดไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฉู่โม่วก็ยังถือว่าช้าไปอยู่ดี
“ย่างก้าวหมอกควัน!”
ร่างของฉู่โม่วที่ยืนอยู่กลายเป็นเพียงภาพลวงตา เขาไล่ตามผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสองไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าได้อย่างง่ายดาย จากนั้นด้วยฝ่ามือของฉู่โม่วที่ยืนออกมา การเคลื่อนไหวของทั้งสองก็หยุดนิ่งไป
พวกเขาถูกชายหนุ่มบีบคอไว้แล้วยกลอยขึ้นจากพื้น
“พูดมาสิ ว่าใครส่งพวกนายมา?”
ฉู่โม่วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
แต่เพราะพวกเขาทั้งสองถูกบีบคอไว้ ทำให้ลำพังแค่หายใจ ยังลำบากกันมากแ
