ล้ว
แรงบีบที่กระชับคอพวกตนเข้ามามันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับความกลัวที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด หนึ่งในทั้งสองคนจึงพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก “จ… โจว… ท่านโจวเฉิง แค่ก! ด… ได้โปรด ปล่อย…”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้พูดจบ เสียงก็หยุดลงไปก่อน เนื่องจากฉู่โม่วเพิ่มแรงบีบในมือจนกระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ที่น่าสงสารทั้งสองคอหักตายไปตาม ๆ กัน
“โจวเฉิง…”
ชายหนุ่มโยนร่างไร้วิญญาณทั้งสองร่างลงไปบนพื้น ก่อนทวนสิ่งที่ได้ยินมา ความพยาบาทเปี่ยมล้นพลันฉายชัดในแววตา
เมื่อครั้งก่อนที่โจวเฉิงส่งคนมาหมายจะฆ่า ตอนนั้นฉู่โม่วยังไม่มีฝีมือมากพอที่จะเผชิญหน้ากับโจวเฉิงโดยตรง เพราะงั้นจึงเลือกจะกำจัดคนที่อีกฝ่ายส่งมาแทน แล้วหนีไปฝึกฝนตนเองในป่าเสียก่อน
แต่ในตอนนี้
ทั้งที่ชายหนุ่มยังไม่ได้ตามหาตัวอีกฝ่ายเลยแท้ ๆ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นผู้ถูกสะกดรอยตามไปก่อนแล้ว
“ก็เอาสิ!”
“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ถือโอกาสนี้จัดการปัญหาเรื่องโจวเฉิงไปเลยดีกว่า!”
แก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย! แต่จัดการมันซะตอนนี้เลยก็ไม่เร็วไปเช่นกัน!
คิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ไม่ลังเลอะไรอีก เขาออกวิ่งด้วยความเร็ว …มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของโจวเฉิงทันที
…
ขณะนั้น โจวเฉิงกำลังเดินไปเดินมาอยู่ภายในคฤหาสน์ ระหว่างรอให้ลูกน้องกลับมารายงานข่าวให้ฟังอยู่
และตอนนั้นเอง
“เหวอ!!”
เสียงร้องดังมาจากด้านนอก
สีหน้าของโจวเฉิงเปลี่ยนไปโดยพลันเมื่อได้ยิน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึง
